De onmogelijke bekentenis van Jasper S. (Marianne Vaatstra zaak)

 

Een artikel geschreven door Wim Dankbaar (van o.a. Rechtiskrom), en in 5 delen geplaatst op Boublog.nl, hier deel 1, deel 2, deel 3, deel 4 en deel 5. De artikelen heb ik integraal overgenomen en in 1 artikel geplaatst. De inleidingen/opmerkingen bij sommige delen zijn van Boublog en zijn mede overgenomen.

Deel 1:
Door Wim Dankbaar

Omdat ik vele vragen krijg hoe ik nu over de zaak denk, en ook verzoeken om excuses te maken omdat ik er naast zat, schrijf ik dit stuk. Het mag bekend zijn dat ik al jaren stel dat Marianne verkracht en vermoord is door de Irakese asielzoekers Feik Mustafa en Ali Hassan. Tevens mag bekend zijn dat ik stel, gesteund door onomstotelijk bewijs, dat deze twee asielzoekers in hetzelfde weekend van de moord heimelijk zijn weggesluisd door Justitie.

Deze stellingen worden echter volledig overschaduwd door de aanhouding en “bekentenis” van Jasper S. Het behoeft geen betoog dat als bovenstaande stellingen waar zijn, Justitie een enorm belang heeft om de stellingen in diskrediet te brengen, dan wel anderszins ongeloofwaardig te maken, waarbij geen middel geschuwd zal worden om dit te bereiken, zoals het vervalsen van DNA bewijs.

Vraagt u mij niet hoe Justitie erin geslaagd is om Jasper S. een gruwelijk misdrijf te laten bekennen dat hij niet heeft gepleegd. Ik weet het antwoord niet. Wel weet ik dat er drugs en methoden bestaan om iemand iets te laten geloven wat niet is gebeurd. In dit stuk zal ik trachten aan te tonen dat Jasper’s bekentenis, zoals die nu bekend is geworden uit de rechtszittingen, op zijn minst ongeloofwaardig is, in feite onmogelijk de waarheid kan zijn.

De onmogelijke tijdlijn

Gebaseerd op het verhaal van Spencer (de toenmalige vriend van Marianne) en diens vriend Wietze heeft het OM gereconstrueerd dat deze twee rond half twee ‘s nachts  afscheid hebben genomen van Marianne en dat zij kort daarna, tussen half twee en 2 uur, overleden moet zijn.  Spencer en Wietze verklaarden dat zij na het afscheid zijn teruggefietst naar Buitenpost waar zij voor twee uur aankwamen bij shoarmabar de Pyramide en nog een broodje hebben gegeten. Dit wordt bevestigd door eigenaar Mohammed van de Pyramide. Los van het feit dat er talloze bewijzen zijn dat het verhaal  van de gestolen fiets en het afscheid van Marianne ter hoogte van de sportvelden , gelogen is,  klopt de bekentenis van Jasper niet met de tijdlijn zoals die bekend is van Spencer en het OM. Spencer stelt aanvankelijk dat hij rond twaalf uur ‘s nachts met Marianne de discotheek Paradiso heeft verlaten. Dit tijdstip wordt bevestigd als “kort na middernacht” in het opsporingsbericht van de politie:

http://www.jfkmurdersolved.com/vaatstra/beloning.jpg

Aanvankelijk stelt hij tevens dat hij afscheid van Marianne heeft genomen ter hoogte van het tunneltje, een halve kilometer verder dan de sportvelden. Later verandert Spencer het tijdstip van vertrek uit Paradiso naar 1 uur ‘s nachts. De plek van het afscheid verandert hij naar de sportvelden.

Laten we nu eens kijken hoe deze tijdlijn al dan niet te rijmen is met het verhaal van Jasper. Jasper stelt dat er die nacht een koe moest kalven. Uit het rechtbankverslag:

‘Mijn vrouw is toen naar bed gegaan. Ik zou beneden slapen vanwege een koe die moest kalven.’

‘Ik ben eerst gaan slapen. Op een zeker moment, waarschijnlijk half twee, kwart voor twee , liep de wekker af en ben ik naar de stal gegaan’

‘Ik sta op en trek mijn werkkleren aan en ga naar de stal om polshoogte te nemen bij die bewuste koe. Daar was niets loos mee, dat duurde niet langer dan vijf minuten.’

‘Toen ben ik weer richting huis gelopen, met de intentie om de nacht voort te zetten. Ik heb toen echter mijn fiets gepakt en ben gaan fietsen.’

Allereerst valt op dat Jasper besluit te gaan fietsen, terwijl de koe nog steeds verwacht wordt te kalven. Als tijdstip hiervoor meldt het rechtbankverslag:

Het is inmiddels dus 1 mei, omstreeks 02.00 uur in de nacht.

Ondanks dat Jasper speciaal beneden is gaan slapen en de wekker heeft gezet om op tijd de koe te kalven, besluit hij voor onbepaalde tijd te gaan fietsen, buiten het bereik van de koe. Weliswaar is met de koe nog niets loos, maar dit kan uiteraard binnen een half uur veranderen. De vraag of de bewuste koe die nacht inderdaad gekalfd heeft en of Jasper daarbij is geweest, wordt ook niet beantwoord. Hoe het ook zij, het besluit van Jasper om te gaan fietsen is gezien de omstandigheden op zijn minst ongeloofwaardig te noemen. Nog ongeloofwaardiger is de tijdlijn die Jasper hanteert. Hij stelt nadrukkelijk dat hij later dan twee uur is gaan fietsen. Op dat tijdstip is Marianne volgens het OM reeds vermoord en zitten Spencer en Wietze in de Pyramide een broodje te eten. In het scenario van Jasper is Marianne dus een uur later vermoord dan in het scenario van Spencer en het OM.

Over de route zegt Jasper het volgende:

S. weet niet meer welke route hij heeft gefietst. ‘Geen idee, je kunt heel veel kanten op. Ik was in gedachten. Ik heb het niet in mij opgenomen.’

S zegt dat hij naar het oosten is gefietst, richting Kollum. ‘Daarna ben ik het kwijt.’

Deze beweringen zijn tegenspraak met wat Jasper even later zegt:

S. kwam Marianne tegen ter hoogte van de sportvelden. Vaatstra had ook geen licht op haar fiets. ‘Het zicht was niet bijster goed, want er staan redelijk grote bomen naast het fietspad. Die werpen aardig schaduw op de weg. Ik heb haar niet aan zien komen.’

Dat Marianne, die toch al bang was in het donker, ook geen licht op haar fiets had, laten we maar even buiten beschouwing.  Jasper weet dus wel dat zijn route hem langs de sportvelden “De Swadde” in Buitenpost heeft geleid. Hij is het dus helemaal niet kwijt.  Bovendien stelt hij dat hij Marianne niet heeft zien aankomen. Ook dit is weer in tegenspraak met wat hij even later zegt:

‘Ik keek naar twee jongens verderop, toen kwam mij opeens een jonge vrouw tegemoet.’

Jasper stelt dus niet alleen dat hij het vermeende afscheid van Spencer en Wietze van Marianne heeft waargenomen, maar ook dat hij Marianne zag aankomen. In tegenspraak met zijn eerder bewering.

Indien men gemakshalve aanneemt dat het verhaal van Spencer en Wietze de waarheid is, dan is het ook vreemd dat zij een tegemoetkomende fietser niet hebben waargenomen. Te meer omdat Spencer beweert dat Marianne nog achterom heeft geroepen: “Als mij wat overkomt is het jullie schuld!”. Te meer ook omdat Jasper beweert dat hij rechtsomkeert heeft gemaakt om Marianne te achtervolgen. Het is zeer onwaarschijnlijk dat Jasper al deze waarnemingen heeft gedaan zonder dat Spencer en Wietze er iets van hebben waargenomen. Blijkbaar ziet Jasper dat ook in, want hij lost dit probleem op met de volgende bewering: “Ik denk niet dat ze mij hebben gezien”. Dit is een uiterst vreemde opmerking gezien de beschrijving van de gebeurtenis waarbij het bijna onontkoombaar is dat Spencer en Wietze hem gezien moeten hebben, maar vooral ook omdat het voor Jasper helemaal niet relevant  is om zich af te vragen of Spencer en Wietze hem hebben gezien. Dit is alleen relevant voor diegenen die zich afvragen waarom Spencer en Wietze geen melding hebben gemaakt van een tegemoetkomende fietser die omkeerde en achter Marianne aan ging. Jasper is echter de laatste die op die vraag een antwoord zou moeten willen geven. Toch vult hij het antwoord uit eigen beweging in.

Jasper’s verhaal wekt steeds meer de indruk dat hij het afstemt op hoe het OM het graag wil horen op basis van het verhaal van Spencer, maar niet alle details, zoals bijvoorbeeld de tijdlijn, synchroon kan houden. Zo geeft hij ook verschillende versies van dezelfde gebeurtenis. Tegenover de rechter zegt hij dat hij Marianne gevolgd is door het tunneltje:

S. fietste achter Vaatstra aan, die vrij snel fietste. Hij volgde haar door een tunnel. Hij had nog steeds de gedachte ‘die is voor mij’, bevestigt S.

Tegen zijn ouders heeft hij expliciet gemeld dat Marianne NIET door het tunneltje ging maar bovenlangs over de weg. Overigens mag men zich ook afvragen waarom een gezonde  volwassen man van begin 30 een kilometer  nodig heeft om een zestienjarig meisje in te halen. De afstand tussen de sportvelden en de plaats waar Jasper Marianne inhaalde op de Keningswei is namelijk een kilometer.

Deel 2

Door Wim Dankbaar

De volgende delen van het betoog van Dankbaar gaan over de absurde en onmogelijke manier waarop Jasper S. Marianne zou hebben verkracht en vermoord. Omdat deze delen nauw met elkaar samenhangen, plaats ik ze hier achter elkaar. Het wordt dan wel een lang artikel, maar dat moet dan maar.

Marianne’s ongesteldheid en orale seks

Op het moment dat Jasper Marianne ziet, zegt hij te hebben gedacht:  “Jij bent voor mij”. Hieruit is af te leiden dat hij vanaf dit moment de voorbedachte rade had om Marianne te verkrachten, naar men mag aannemen tegen haar zin. Alle navolgende door Jasper beschreven handelingen wijzen op deze voorbedachte rade, waarbij hij zich talloze malen heeft kunnen afvragen of hij wel goed bezig was en zijn plannen niet beter kon staken. Niettemin, zo moeten wij geloven,  heeft Jasper geen enkel moment van bezinning gekend. Hij is Marianne achterna gereden, heeft haar ingehaald en van haar fiets gedwongen. Vervolgens heeft hij Marianne vastgepakt, zijn zakmes geopend, met één hand,  en Marianne bedreigd. Jasper weet zich nog specifiek te herinneren dat Marianne vroeg: Wie ben jij? Daarna heeft hij zowel haar fiets als zijn eigen fiets , ook met één hand,  aan de kant van de weg gezet. Dit is vreemd omdat er op de herenfiets die aan Marianne werd toegekend, in het geheel geen sporen (DNA of vingerafdrukken) van Marianne of  Jasper zijn gevonden.  Tijdens deze gebeurtenis zou Marianne ook geprobeerd hebben zich los te rukken en in Jasper’s hand hebben gebeten. Tot bloedens toe.  De vraag is dan in welke hand Marianne gebeten zou hebben. De hand waarin hij het mes had, of de hand die hij nodig had om de fietsen weg te zetten? Enfin, Marianne zou haar verzet hebben gestaakt omdat zij volgens Jasper onder de indruk van het mes zou zijn geweest.  Hierdoor kon Jasper verder met zijn verkrachtingsplan door samen met Marianne het weiland in te lopen, ongeveer een honderd meter tot voorbij een boomwal, een plek die hij geschikt vond om zijn plan ten uitvoer te brengen. Op geen enkel moment tot dan toe is Jasper tot bezinning gekomen. Kennelijk heeft hij steeds besloten, ondanks alle moeilijkheden en tegenwerking van Marianne, zijn plannen door te zetten. Bewust en in kalm beraad. Jasper stelt zelf dat hij in een “roes” heeft gehandeld. Alsof hij niet wist waar hij mee bezig was. Maar dit strookt absoluut niet met de aaneenschakeling van zijn doelbewuste handelingen en beslissingen. Zo zou Marianne op gegeven moment hebben aangegeven dat zij ongesteld was. De toehoorder moet hier kennelijk uit begrijpen dat Marianne begreep dat Jasper sex met haar wilde, hoewel niet door Jasper wordt verteld dat hij deze intentie aan haar had duidelijk gemaakt.

Jasper zegt hier het volgende over:
 ”Ze gaf aan dat ze ongesteld was en heeft voor dat ze mij oraal bevredigde haar tampon verwijderd. Ze stond toen nog. Ik heb me erover verwonderd dat die tampon nooit aangetroffen is.”

Men kan zich afvragen waarom Marianne haar ongesteldheid ter sprake bracht.  Iets anders dan haar wens dat Jasper zijn sexuele plannen zou laten varen, is eigenlijk niet te verzinnen. Niettemin is dit voor Jasper wederom  geen reden om van zijn plannen af te zien. Wat Jasper’s reactie op Marianne’s onthulling was, vertelt Jasper niet precies, maar wel dat Marianne hem vervolgens van orale sex heeft bediend. Op wiens initiatief dit was, vertelt Jasper ook niet. Alleen dat hij dit zo gewend was bij de hoeren, die daar ook mee beginnen. Ook vertelt hij dat Marianne kennelijk vrijwillig en zelf haar tampon heeft verwijderd. We zijn hiermee aangeland bij misschien wel het meest potsierlijke element uit Jasper’s bekentenis. Het is immers totaal ongeloofwaardig  dat Marianne zelf haar tampon verwijderd als voorbereiding op de sex die zij absoluut niet wil.  Nog ongeloofwaardiger is dit als men bedenkt dat Jasper even later met zijn mes haar slipje moest wegsnijden. Wij moeten dus geloven dat Marianne vrijwillig haar tampon heeft verwijderd, maar kennelijk niet vrijwillig haar slipje naar beneden heeft willen doen. Als klap op de vuurpijl moeten we aannemen dat Jasper, die net tot bloedens toe in zijn hand is gebeten, nu zijn piemel – voor de door lust gedreven Jasper, misschien wel het meest dierbare lichaamsdeel  – toevertrouwt aan diezelfde tanden van Marianne. Een meisje dat volgens familie en vrienden van zich af zou bijten, maar dit om haar leven te redden niet heeft gedaan. Marianne zal toch beseft hebben dat als je een man, met mes of niet, zijn piemel  afbijt, deze in één klap buiten spel is.

De vraag of Jasper klaargekomen is van de fellatio, wordt ook niet beantwoord. Kennelijk niet, want even later is hij nog in staat om Marianne vaginaal te penetreren.

Waar is het bloed en de anale verkrachting?

Jasper stelt dat hij zich vele  details niet kan herinneren. Wel is hij stellig dat hij Marianne niet ook nog anaal heeft verkracht. Dit is opmerkelijk omdat zowel sporenonderzoek als de sectie heeft uitgewezen dat Marianne zowel vaginaal als anaal is verkracht. Ofwel hebben de pathaloog-anatomen van het NFI een kapitale fout gemaakt, ofwel Jasper vertelt niet de waarheid. Blijkbaar zit niemand met deze enorme tegenstrijdigheid.  Blijkbaar hoeft ook niemand te weten hoe het OM tot de conclusie is gekomen dat Marianne anaal is verkracht ondanks dat alle media steevast meldden:  Uit het sporenonderzoek en de sectie bleek dat Marianne anaal en vaginaal was verkracht.

Zelfs Peter R. Vries weet in zijn Marianne Vaatstra dossier  te melden:

Marianne werd op haar buik gevonden. Ze was bijna naakt en zowel anaal als vaginaal verkracht.

De anale verkrachting is door het verhaal van Jasper plotseling naar het rijk der fabelen verwezen en door OvJ Henk Mous vervangen door orale verkrachting. Blijkbaar wordt aan Jasper’s ongeloofwaardige bekentenis meer waarde gehecht dan aan de door het OM vastgestelde feiten.

Tevens is door het OM altijd gesteld dat er niet of nauwelijks bloed van Marianne is gevonden op de plaats delict. Dit heeft voeding gegeven aan de gedachte dat Marianne niet meer in leven was toen haar de keel werd doorgesneden.  Een levend persoon met bloeddruk en kloppend hart zou immers veel meer bloed hebben doen vloeien. Eenzelfde redenering wordt gehanteerd voor de kleine steekwondjes op Marianne’s bovenbeen. Geen bloed, dus Marianne moet al dood zijn geweest, zo stelt  Peter R. de Vries namens het OM. Jasper zegt echter zeker te weten dat hij deze wondjes niet heeft veroorzaakt en dat Marianne nog leefde en ademde toen hij haar, liggend op haar buik, de keel zou hebben doorgesneden. Hij weet zelfs te melden dat hij het bloed hoorde stromen. Los van het feit dat hij de meest morbide details wel herinnert maar andere details weer niet, is dit in rechtstreekse tegenspraak met de afwezigheid van bloed in het gras van het weiland. Wederom vraagt niemand zich af of Jasper dan wel de waarheid spreekt.

Tot slot merk ik op dat een dubbele verkrachting, anaal en vaginaal, beter past bij een verkrachting door meer dan één dader, zoals de weggesluisde Feik en Ali uit mijn beginstelling. Tevens past het ontbreken van Marianne’s bloed in het weiland ook beter in het scenario dat Marianne op een andere plek is verkracht en vermoord en later in het weiland is gedumpt.

Deel 3

Door Wim Dankbaar

Deel 3 van het artikel van Dankbaar gaat over het haartje in de aansteker die werd gevonden in het rugzakje van Marianne, maar ook over de “creatieve” manier waarop alle “bewijs” verschijnt en weer verdwijnt als het OM het niet meer kan gebruiken. Eerst was er geen haartje in de aansteker, toen opeens wel, maar nu dit “bewijs” niet bruikbaar blijkt, doet die aansteker opeens niet meer ter zake. Hetzelfde geldt uiteraard voor de sporen van bloed en sperma! Vergelijk dit artikel ook met dat van André Vergeer: Het haartje in de aansteker.

Het haartje in de aansteker

Een jaar geleden mocht Peter R. de Vries van het OM in zijn programma de bevindingen van nieuw onderzoek presenteren. Eén van de opzienbarende feiten was een haartje van de dader, dat gevonden zou zijn in de aansteker uit Marianne’s rugtas. Het DNA van dit haartje kwam overeen met het op Marianne aangetroffen sperma. Allereerst mag men zich afvragen waarom een haartje van de dader pas 13 jaar later wordt gevonden in een bewijsstuk dat ongetwijfeld al eerder grondig was onderzocht op dadersporen. Maar ten tweede moet men zich afvragen hoe dit haartje, een haartje van Jasper volgens het OM,  in de aansteker terecht is gekomen. Jasper stelt namelijk nadrukkelijk dat deze aansteker niet van hem is, dat hij hem nooit heeft gezien, laat staan heeft aangeraakt.  Ook is hij stellig dat hij niet in Marianne’s tas heeft gekeken. Als Jasper de waarheid spreekt – en volgens het OM is dat het geval – dan blijft het een raadsel hoe een haartje van Jasper in een voor hem onbekende aansteker is gekomen. Volgens Jasper kan dit niet. Volgens het OM is het zo. Eén van de twee moet de zaak dus beduvelen. Wederom hoeft niemand te weten welk van de twee het is. Omdat Jasper niets te verliezen heeft met de erkenning dat hij de aansteker heeft aangeraakt, na alle belastende feiten die hij reeds erkend heeft, lijkt het er eerder op dat het OM creatief is geweest met de bewijsvoering. De vraag is dan waarom?

Bedenk ook dat Jasper stelt zijn laarzen en werk-overall te hebben gedragen in verband met de koe die zou kalven:

‘Mijn zakmes zit standaard in mijn werkkleding. Die kleding had ik aan toen ik op de fiets stapte.’

Deze overall moet vol met koeienharen hebben gezeten. Jasper zou tijdens de verkrachting op Marianne hebben gelegen, maar een koeienhaar is niet op haar lichaam aangetroffen.  Wel een haartje van hemzelf in een aansteker uit een tas die hij nooit heeft opengemaakt.

Eenzelfde verschijnsel qua creatieve bewijsvoering, is de “vondst” van Jasper’s bloed op Marianne sinds vorig jaar. Voorheen was er namelijk nooit sprake van bloed, maar alleen van sperma. Voor de uitzending van Peter R. de Vries heeft het OM nooit gewag gemaakt van bloed. Uit het rapport van het second opinion onderzoek van rechercheur Hans Akerboom (2006) blijkt dit nog eens:

De moord op Marianne wordt als “de perfecte moord” omschreven. De dader heeft nagenoeg geen sporen achtergelaten. Sperma leidde tot een daderprofiel.

Het bloed is dus of jarenlang door het OM verzwegen, of naderhand verzonnen. In beide gevallen prangt de vraag: Waarom? Niettemin geeft Jasper wel een voor het OM verlossende verklaring. Marianne heeft immers in zijn hand gebeten, waarbij Jasper expliciet vermeldt dat daarbij bloed heeft gevloeid. Wat echter ondergesneeuwd blijft, is waarom het OM dan nooit eerder de vondst van bloed heeft gemeld?

Deel 4

Deel 4 van het artikel van Dankbaar gaat over de zeer tegenstrijdige verklaringen van Jasper S.. Deze verklaringen zijn zo absurd, zelfs de rechter heeft er moeite mee. Moeten we dit verhaal geloven? Volgens mij is het antwoord NEE!

Jasper’s selectieve geheugenverlies

Door Wim Dankbaar

Het moge duidelijk zijn dat Jasper vele details weet op te lepelen. Zo weet hij nog dat Marianne vroeg “Wie ben je?” en hem in zijn hand heeft gebeten. Ook weet hij dat Marianne aangaf ongesteld te zijn, zelf haar tampon heeft verwijderd en hem orale seks heeft gegeven. Tevens weet hij dat hij Marianne levend de keel heeft doorgesneden en daarbij haar bloed hoorde stromen. Ook weet hij dat hij haar niet anaal heeft verkracht.

Echter, op een hele reeks cruciale vragen waarop de familie Vaatstra zo graag een antwoord wil hebben,  moet hij het antwoord schuldig blijven.  Hij weet het niet meer, hij handelde in een roes, zegt hij. Dit laatste is in tegenspraak met de reeks van weldoordachte handelingen en beslissingen die hij beschrijft. Talloze malen heeft hij de kans gehad om anders te beslissen, maar als we hem moeten geloven, heeft hij steeds weer bewust gekozen om zijn plan om Marianne te misbruiken door te zetten.  Bovendien komt zijn spijt en wroeging niet overeen met een man die toentertijd in staat was deze gruwelijke handelingen in kalm beraad te verrichten. Spijt en wroeging komen eerder overeen met een man die juist niet in staat is zulke handelingen te verrichten.

Enerzijds weet Jasper te vertellen dat Marianne aanvankelijk hevig verzet heeft geboden, tot en met losrukken en het bijten in zijn hand, anderzijds beweert hij dat Marianne vervolgens willoos en gehoorzaam aan zijn lusten tegemoet is gekomen. Zij heeft zelf haar tampon verwijderd, ze heeft hem fellatio gegeven en ze heeft zich zonder protest vaginaal laten verkrachten, laten wurgen en de keel door laten snijden.

Eigenlijk komt het er op neer dat alle details die Jasper wel geeft, in strijd zijn met de bekende feiten en de details die hij niet weet in strijd zijn met wat hij zich zou moeten herinneren als dader. Jasper gaat daarbij zo ver dat hij zaken invult die men graag wil horen. Als de rechter hem vraagt of hij de rugtas heeft gebruikt voor het wurgen ( een stelling van het OM) antwoordt Jasper: “Het zou kunnen”.  Hij zegt zelfs letterlijk: “U mag vinden wat u wilt.” De verdachte speculeert  hier met zijn ondervragers mee. De bekentenis heeft alle kenmerken van iemand die een valse verklaring aflegt. Waar Jasper het niet meer weet, kiest hij de uitvlucht: Ik handelde in een roes, er zitten gaten in mijn geheugen.  In feite zegt hij, in tegenstelling tot het OM dat hij ontoerekeningsvatbaar was, maar gezien de vele details en bewuste handelingen die hij zich wel meent te herinneren, is dit niet geloofwaardig. In de soap die deze rechtszaak is, is doodslag evenmin geloofwaardig, want volgens Jasper zelf was hij al bezig met de vraag of Marianne het er levend vanaf zou brengen:

LC Live @LC_Live

Volgens S.’ herinnering verzette Marianne zich niet. “waarschijnlijk om het er levend vanaf te brengen.” #vaatstra

Gezien de vragen van rechter Dölle heeft deze duidelijk ook moeite met de geloofwaardigheid van Jasper. Ongeloof en scepsis druipen er vanaf. Toch had hij in zijn opdracht om vast te stellen of Jasper wel de waarheid spreekt, dan wel of er sprake is van moord of doodslag, wat mij betreft wel wat doeltreffender te werk kunnen gaan. Zo had hij  bijvoorbeeld kunnen vragen:

Wat was uw reactie toen Marianne aangaf dat ze ongesteld was?

Heeft u haar duidelijk gemaakt dat u dat geen obstakel vond om haar te verkrachten? Zo ja,  mag ik dan concluderen dat u hier zeer duidelijk met een voorbedachte rade bezig was om haar in elk geval te verkrachten? U moet zich toch hebben bedacht dat als u Marianne in leven liet, zij tegen u zou kunnen getuigen van dit misdrijf, wat verkrachting toch is. Hoe kunt u dan volhouden dat u haar niet met voorbedachte rade heeft vermoord? Bij het ene misdrijf, de orale en vaginale verkrachting,  handelde u weloverwogen en met voorbedachte rade, maar bij het tweede misdrijf, de moord, handelde u in een roes en in paniek? Hoe moet ik dat zien, mijnheer Steringa?

Heeft u een verklaring waarom Marianne zelf haar tampon heeft verwijderd? Was dit naar aanleiding van uw standpunt dat haar ongesteldheid geen bezwaar was? Was het uw begrip dat Marianne er vrede mee had dat u haar vaginaal zou penetreren?

Op wiens instigatie werd de orale seks geïnitieerd?  Kunt u aangeven waarom Marianne hiermee akkoord ging?

Vond u het niet gevaarlijk om uw penis over te leveren aan de mond en tanden van een meisje dat niet gediend was van welke vorm van seks met u dan ook?

Kwam u klaar van de orale bevrediging? U heeft het immers over bevrediging. Zo nee, wat deed u besluiten om Marianne te gebieden de orale seks te staken? Zo ja, hoe kreeg u het voor elkaar om haar ook nog vaginaal te verkrachten?
Bauke Vaatstra meent, ook ingegeven door het OM, dat Jasper zich veel meer herinnert, maar niet het achterste van zijn tong laat zien en zaken bewust achterhoudt. Naar mijn overtuiging raakt deze redenering kant noch wal.  Jasper heeft, huilend en snikkend, details bekend die elke schande voorbij gaan. Hij heeft zich tot op het bot vernederd. Wat heeft de man nog te verliezen door dingen te bekennen die Bauke Vaatstra zo graag wil weten?  Helemaal niets.  Waarom zou iemand uit schaamte zaken achterhouden als hij wel kan erkennen dat hij Mariannes keel doorgesneden heeft en haar bloed hoorde stromen? Waarom zou hij dan niet achterhouden dat hij het moordwapen tot op de dag van vandaag heeft bewaard? Ook hier is sprake van een tegenstrijdigheid want zijn vader stelt dat Jasper sinds die tijd minstens 3 werkmessen heeft versleten en er bovendien altijd twee had die hij gebruikte om ze tegen elkaar te slijpen.

Bauke Vaatstra begrijpt niet dat Jasper zich zaken niet herinnert omdat hij de hele moord wel eens niet gepleegd zou kunnen hebben en de details die hij zich wel herinnert door derden ingeprent zijn.

—————————–
Tot zover Wim Dankbaar. En niet alleen Bauke begrijpt dat niet, er zijn talloze mensen die het niet begrijpen. Vroeg of laat zal men toch moeten inzien, dat dit niet kan! Maaike had het meteen al door: We worden bedrogen waar we bijstaan!!!

Wim, ik plaats hier nog even de audio:

Maaike en Wim praten over Peter duurt een kwartier.

http://www.jfkmurdersolved.com/audio/maaikepeter.mp3

Deel 5

Het laatste deel van het artikel van Dankbaar gaat over de rol die Peter R. de Vries in deze zaak speelt. Deze grote misdaadjournalist is de grote showmaster van dit bloedstollende theater!

Excuses geëist van Peter R. de Vries

Door Wim Dankbaar

Peter R. de Vries, ontegenzeggelijk een spreekbuis van het OM in deze zaak, twittert triomfantelijk:

Zou complotdenker #WimDankbaar nu voorgoed zijn mond houden en excuses aanbieden aan de mensen die hij heeft geterroriseerd en belasterd??

Welnu, ik denk dat ik met bovenstaande verhandeling wel duidelijk heb gemaakt dat ik onverkort van mening blijf dat Jasper S. niets te maken heeft met de moord op Marianne Vaatstra. En dat tevens het OM en Peter R. de Vries het Nederlandse volk op een ongekende wijze bedriegen.

Bovendien zou ik wel eens willen weten wie Peter precies bedoelt met de mensen die ik “geterroriseerd en belasterd” zou hebben.  Ik vermoed dat hij mensen bedoelt als Stephanie van Reemst, Jano Hassan, Spencer Sletering en Feik Mustafa, van wie ik stel dat zij ook weten dat de moord niet door Jasper S. is gepleegd.  Van Stephanie stel ik dat zij het vriendinnetje van Feik was en getuige is geweest van de ontvoering van Marianne uit het het centrum van Kollum door onder meer Feik en Ali.

Van Spencer stel ik dat zijn gestolen-fiets-verhaal en het afscheid van Marianne bij de sportvelden een kletsverhaal is. Een knalharde leugen. Ik stel voorts, uitsluitend op basis van getuigen die door het OM  stelselmatig genegeerd worden, dat  Feik Spencer softdrugs leverde, ruzie met hem had  en hem die avond toegezegd heeft: Vanavond gaan we jouw vriendinnetje pakken! Ik stel verder dat Ali en Feik de fietsen van hem en Wietze hebben lek gemaakt door de ventielen eruit te trekken, een feit waar Stephanie getuige was.  Een feit ook dat door meerdere getuigen bevestigd is, onder meer door Spencer’s eigen vader Dick Sletering die de volgende ochtend tegen Bauke Vaatstra zei: Ik denk wel dat Spencer thuis is, want ik zie zijn fiets hier staan met een lekke band! Ik stel tevens dat Spencer en Wietze zijn opgehaald uit het dorp, waar hun lekke fietsen stonden, door Spencer’s moeder Jacqueline Sletering in haar groene Citroën Saxo, een feit dat ook is waargenomen door een getuige waar het OM niets van wil weten.  En dat zij vervolgens door haar zijn afgezet bij de Pyramide om nog een broodje shoarma te eten. Tevens stel ik dat Spencer en Wietze om half één ‘s nachts zijn gezien zonder Marianne door Verry Brouwer en Tinie de Haan,  prutsend aan een fiets, ongetwijfeld  in een poging nieuwe ventielen te regelen om hun eigen fietsen weer rijklaar te maken. Deze getuigen zijn nota bene door Peter R. de Vries zelf gepresenteerd in een uitzending uit 2003, waarin Peter het verhaal van Spencer en Wietze onderuit haalt en het OM hekelt vanwege het vasthouden aan hun verhaal.  Ondanks dat Peter ook weet dat het verhaal van Spencer en Wietze één grote leugen is, neemt hij deze anno 2012 graag over van het OM in zijn laatste uitzending, met de befaamde “reconstructie” en al.

Dit is de bewuste uitzending:
prdvmarianne duurt 14 minuten.

Bekijk video in groter formaat

Peter R. maakt dus in 2003 een ijzersterke case voor de stelling dat Spencer’s verhaal een leugen is. De “bekentenis” van Jasper is echter op die leugen gebaseerd.  Derhalve wil Peter R. anno 2013 niet aan de uitzending herinnerd worden.

Van Jano Hassan stel ik dat hij familie en een zeer goede bekende is van de door Justitie weg gesluisde Ali Hassan.  Tevens stel ik dat hij in 2009 door een getuige in Groningen is gesignaleerd in het gezelschap van deze Ali Hassan en vervolgens deze getuige heeft bedreigd om haar mond hierover te houden.  Ik stel dus ook dat hij bekend is met het stiekem wegsluizen van Ali Hassan en diens huidige verblijfplaats.

Van al deze personen stel ik dat zij weten dat de in Turkije gearresteerde Ali Hassan, niet de Ali Hassan was die zij kenden uit het AZC als de onafscheidelijke vriend van Feik.  Met andere woorden dat ook zij weten dat het OM het Nederlandse publiek een geweldige loer heeft gedraaid met een verkeerde Ali Hassan om te verhullen dat zij de juiste Ali Hassan het land uit hebben gesmokkeld.  Bovendien heb ik al deze mensen uitvoerig de gelegenheid gegeven om mijn publicaties te weerleggen voordat ik ze publiceerde.

De vraag rijst waarom Peter R. de Vries meent dat ik excuses zou moeten maken voor iets wat gewoon de waarheid is. De vraag is ook waarom deze mensen zelf niet mijn excuses vragen. De vraag is tevens waarom deze mensen schitterden in afwezigheid op de rechtszitting van Jasper S., nu zij hun “gelijk” (= mijn “ongelijk”)  met een andere dader dan Feik en Ali kunnen vieren. Maar ja, met al die media erbij zou je weleens vragen kunnen krijgen als: Klopt het eigenlijk dat de gearresteerde Ali niet de Ali was die jullie kenden? Wat is er nu waar van die lekke banden?  Voor mij is het dus  allang geen raadsel meer waarom zij wegbleven. De grootste vraag is nog wel waarom Peter R. de Vries zelf hardnekkig blijft weigeren om deze mensen te vragen of er ook maar iets waar is van mijn stellingen, maar in plaats daarvan excuses eist.

Als Peter R. de Vries meent dat ik deze mensen terroriseer en belaster, dan moet hij vooral zijn vrienden bij het OM adviseren om eindelijk eens de smaadaangifte van Jano Hassan tegen mij te vervolgen. Stephanie heeft volgens het OM aangifte van smaad gedaan, om die vervolgens binnen twee weken weer in te trekken. Ik daag Peter uit om die aangifte op te vragen en te produceren, want ik stel dat het gewoon een smerig verzinsel was om mij via een groot artikel in de Leeuwarder Courant in diskrediet te brengen, als zou ik een strafbaar feit hebben begaan. Iets wat Peter R. de Vries nog steeds tracht te beweren. Peter R. dient zich af te vragen waarom het OM die strafbare feiten dan niet wil vervolgen.

Jano Hassan heeft ruim anderhalf jaar geleden aangifte gedaan, maar het OM weigert om hier actie op te nemen. In feite is de conclusie allang gerechtvaardigd dat zowel Jano als het OM deze aangifte in de la met zoekgeraakte stukken willen laten liggen. Seponeren durft het OM ook niet, want dat is  hetzelfde als zeggen dat mijn stellingen de waarheid zijn, en dus allesbehalve smaad.
Het is natuurlijk zonneklaar dat het OM zich geen rechtszaak kan veroorloven waarin duidelijk wordt dat ze doelbewust een verkeerde, voor deze mensen onbekende Ali Hassan hebben opgepakt. Dit leidt immers tot de vraag: Wat is er dan met de juiste Ali Hassan, de werkelijke verkrachter van Marianne Vaatstra  gebeurd?

Omdat dit echter een politiek proces is, bedoeld om monstrueuze ambtsmisdrijven onder de pet te houden die het voorstellingsvermogen van de gemiddelde burger te boven gaan, heb ik niet de illusie dat de rechtbank voldoende lef heeft om de moord door Jasper niet overtuigend en wettig bewezen te achten.

—————————
Dank je wel voor dit hele artikel, Wim!

Woordenlijst voor politieke verkopers

 

Tijdens een van mijn vele zoektochten door de krochten van het internet kwam ik een gouweouwe tegen van VPRO's Tegenlicht: De Verkoop van een Oorlog (2008). Nog steeds het kijken waard. Hieraan gekoppeld was een artikel met uitleg van woorden die ik jullie absoluut niet wil onthouden. Lijstje alles behalve compleet, maar toch, doe er je voordeel mee... Propaganda doorbreek je met kennis, hier het begin:

Woordenlijst voor politieke verkopers

Frits Wester (ooit CDA, nu RTL) bezwoer het ons via de telefoon, in onze research-fase: ‘Nederland kent helemaal geen spindokters, hier hebben we alleen verkopers'. Voor verkopers die zichzelf willen opwerken tot een echte geraffineerde spindokter is hier de lijst van termen die onontbeerlijk zijn. Oftewel: how to bluff your way into communication strategy.

'An Adlai Stevenson'
Lawrence Wilkerson vergelijkt in de uitzending Colin Powell's VN-speech met 'doing an Adlai Stevenson cuban missile crisis'. Stevenson was de Amerikaanse vertegenwoordiger bij de VN ten tijde van de Cubaanse raketcrisis, oktober 1962. Stevenson was dus destijds als diplomaat degene die de Amerikaanse huid zo duur mogelijk moet verkopen. Zie ook onder -> Doing a Powell

Artificial Reality Imagineer
Nieuw beroep. Nu naast de gewone werkelijkheid steeds meer gemedialiseerde (politieke) werkelijkheid ontstaat, wordt die gebouwd door scriptschrijvers, decorbouwers en 'imagineers': zeg maar beeldcreërders.
Zie ook onder -> Creality, Sforzan.

Burn Notice
Een 'burn notice' is een officiële verklaring van een inlichtingendienst aan andere diensten. Het bestempelt één of meerdere individuen of groepen als onbetrouwbaar of onbruikbaar voor bepaalde doeleinden. Denk Chalabi, Curveball, Ghorbanifar. Lees hiernaast het fraaie informanten-artikel 'Iran the Next War' van onderzoeksjournalist James Bamford.

Bush bubble
Term bedacht door Washington Post-journalist Dan Froomkin. De 'Bush bubble' is de ruimte om George W. Bush heen waarin geen afwijkende mening gehoord wordt. 'It is the nearly 100 percent dissent-free world in which Bush travels. This world is one in which there's almost no possibility of Bush ever hearing a discouraging word'.

Conspiranoia
Ontleend aan het Spaans. Samentrekking van 'conspiracion' en 'paranoia'. Situatie van algeheel wantrouwen gekoppeld aan de overtuiging dat alles zich in samenzweringen voltrekt. Maar zoals Andy Grove van Intel ooit zei over het zakenleven: 'only the paranoid survive'.

Content Labelling
Voorstel van onderzoekster Julia Hobsbawn: voortaan zou elk mediabericht voorzien moeten worden van een 'content label'. Bijvoorbeeld 'this story is brought to you with 5 off the record briefings, one press release and has been checked and approved by the PCC'.

Covert perception manager
Wij als burgers denken de baas te zijn over onze eigen perceptie. Uiteraard: wij als publiek weten ook wel dat onze blik, visie, opinies en meningen beinvloed worden door hen die belang hebben bij een bepaalde beeldvorming. Maar vaak weten we niet of die beeldvorming bewust wordt gestuurd. Zit er een manager aan de knoppen die een bepaalde voorstelling van zaken 'regelt', al dan niet samen met de media? Een 'covert perception manager' doet zulks dan ook nog eens in het geheim. John Rendon van Rendon Communications geldt als de internationale vakman op dit gebied: zijn bijnaam is dan ook 'the real sultan of spin'.

Creality
Neologisme. Koppelt 'creatie' aan ' realiteit'. In Nederland heeft vooral de jonge NRC-Next schrijver en filosoof Rob Wijnberg het begrip gelanceerd in zijn boek 'Boeiuh!'.

Doing a Powell
Betekent zoveel als 'degene zijn die het (politieke) verhaal verkoopt aan publiek, media en eventuele bondgenoten en/of vijanden'. Vernoemd naar Colin Powell's presentatie in de VN Veiligheidsraad op 5 februari 2003.

Embedded journalism
Nieuwe vorm van oorlogsjournalistiek, ontstaan in de 2e Golfoorlog. Journalist wordt onderdeel van een leger op missie, en verslaat de oorlog of de vredesmissie of het conflict als het ware onder dekking van dat leger, overwegend dat van zijn eigen land.

Framing
Denk aan 'kadreren' in de wereld van het beeld. In de communicatiestrategie betekent ' framing' in feite het toe-eigenen van een bepaald thema, of begrip of beleidsterrein. In Nederland is het bijvoorbeeld evident dat Balkenende IV het begrip 'samen' heeft omlijst als frame. Het kwam 38 keer voor in de regeringsverklaring en de kabinetsleus is 'Samen Leven Samen Werken'.

Government by Media
Vroeger regeerde je bij decreet, nu 'by media'. In Nederland gelden de 100 dagen een beetje als de eerste kennismaking met deze moderne vorm van politiek bedrijven. En als de media je niet goedgezind zijn sla je hard terug. Daarover kunnen KRO's Reporter ('selectief winkelen') en onze gewaardeeerde collega's van Argos ('ufo-journalistiek') meepraten.

Infoganda
Samentrekking van 'propaganda' met de reeds bestaande samentrekking 'infomercial'. Op het net gedefinieerd als 'like propaganda, only dishonest'. In elk geval een vorm van communicatie waarin informatie -al dan niet juist- gebruikt wordt om iets te propageren.

Information Operations Roadmap
Voortgaand op John Rendon's dictum dat informatie in feite niets meer en niets minder is dan landjepik, ontwierp voormalig minister van Defensie Donald Rumsfeld in oktober 2003 een zogeheten 'information operations roadmap' van maar liefst 74 pagina's, met 57 aanbevelingen. Aangezien het militaire succes van een hedendaagse vechtmachine afhangt van informatievoorziening, perceptie en imago pleit Rumsfeld ervoor om elke militaire actie te koppelen aan een zeer bewuste mediacampagne.
Zie ook onder -> Psyops.

Jessica Lynch
Amerikaanse soldate die ongewild symbool werd voor hoe militairen in de Irak oorlog gebruikt werden door communicatie-strategen. Lynch was eind maart 2003 met collega's in een hinderlaag gelopen in de buurt van Nasiriyah. De operatie om haar te redden, waarbij Jessica zelf naar verluidt ook heldhaftig optrad, werd op 1 april -whatsinadate- live (!) op de Amerikaanse televisie uitgezonden. Achteraf bleek het het verhaal grotendeels bedacht om het juiste patriottisme weer bij het Amerikaanse publiek terug te brengen. Zelfs de vermeende mishandeling en verkrachting bleek gelogen, want Iraakse artsen hadden Lynch zelfs beschermd tegen de eigen Iraakse troepen.
Zie ook -> Psyops.

Media Mapping
Term zegt het eigenlijk al: gevorderde communicatiestrategen en spindokters brengen de arena in kaart waar zij in opereren. Als de informatiemarkt een slagveld is (-> zie Information Operations Roadmap) dan zijn er ook stafkaarten nodig. Zie hiernaast bij de links een voorbeeld van het begin van een mediamap over tabak en alcohol.

Militainment
Oorlog en legers als vermaak. Militaire entertainment. Kan zowel slaan op Hollywoodiaanse weergaves van soldatenlevens en militaire missies als op entertainment dat door het Pentagon zelf is geproduceerd. Goed voorbeeld is de computergame 'America's Army', een eigen produktie van de US Army. De game vervangt de oude print- en media-campagnes 'Join the army'; inmiddels wordt deze uiterst realistische computergame gebruikt voor zowel recruteringsdoeleinden als voor feitelijke training van soldaten.
Zie ook de Tegenlicht-episode ' Het Oorlogsspel' van 31 maart aanstaande.

News Management
De tijd dat nieuws gewoonweg werd bepaald door wat er gebeurde ligt uiteraard achter ons. Bij steeds meer nieuws wordt duidelijk dat er activiteiten plaatsvinden die de voorstelling van zaken in de nieuws. De term 'managing the news' heeft nog steeds wel een negatieve lading. Maar hoe lang nog?
Zie ook -> Covert Perception manager.

People formerly known as the audience
Term van blogger, burgerjournalist en mediaprofesoor Jay Rosen. In een cynische brief houdt hij de goegemeente der mainstream media voor dat het publiek nog wel degelijk bestaat. Sterker nog, de komst van de internet burgerjournalistiek maakt in zijn ogen dat de geijkte mechanismes van show-en-toeschouwers niet langer opgaan: 'The people formerly known as the audience are simply the public made realer, less fictional, more able, less predictable. You should welcome that, media people. But whether you do or not we want you to know we're here' .

Political Framing Expert
Netter woord voor spindokter.
Zie onder -> Spindokter.

Pro-activiteit
De beste tactiek voor een spindokter. Altijd de andere partij een stap vóór zijn. Bijvoorbeeld: de ander beschuldigen van 'flipfloppen' (John Kerry) of 'draaikonten' (Wouter Bos) in de beleidsvoering.

Psyop
Te definieren als bewust geplande operaties om het denken en doen van individuen en groepen te beinvloeden. In feite begint de PSYOP met het bestuderen van de vijand, en mondt uit in pyschologische oorlogsvoering via communicatiemiddelen. Klassiek voorbeeld is het ge-ensceneerde omvertrekken van het Saddam Hussein-standbeeld in Bagdad.

Reality based community
Ontleend aan een klassiek geworden passage in Ron Suskind's 'One Percent Doctrine'. Naar verluidt zou Karl Rove Suskind toegefluisterd hebben dat er twee werkelijkheden zijn: die van het Empire en die wordt gemaakt in het Witte Huis, en die van de reality-based community, de wereld van burgers en journalisten aan wie het is voorbehouden te kijken naar hoe geschiedenis wordt geschreven en gemaakt.
 
Sforzian
Op de wijze van Scott Sforza. Scott Sforza is een voormalig studioregiseeur annex art director van ABC News; de laatste jaren maakt het Witte Huis dankbaar gebruik van zijn diensten. Geldt als de keizer van de visuele presentatie. Was zowel de man achter de Colin Powell-point in de UN als de Mission Accomplished landing als de persconferentie van Tommy Franks op 22 maart 2003.

Spindokter
Spinnen is: een situatie of ontwikkeling in de media dusdanig presenteren dat het in het voordeel is van de politieke machthebbers. Een spindokter is (als het over oorlog gaat) een assistent in de communicatie-strategie die de dreiging van de vijand zo presenteert dat een geslaagde oorlogsmissie de desbetreffende politicus tot een held maakt, en diezelfde politicus met zijn/haar reputatie niet schaadt als er iets mocht misgaan.

Truthification
Het leveren van verklaringen, het voorstellen van zaken en het aanbieden van informatie op een wijze die maakt dat ze als het ware 'vanzelf' waar worden. Of zoals de 'Urban Dictionary' het omschrijft: 'the act of changing a false statement into a true statement through the use of outside sources'. En die 'sources' kunnen van alles zijn, getuige Jan Blom.

Wag the Dog
Beroemde film van Barry Levinson uit 1997. Naar het boek 'American Hero' van Larry Beinhart, door David Mamet omgewerkt tot toneelstuk en filmscript. Volgt een Amerikaanse president in de problemen die door een team van gehaaide communicatie-experts (glansrollen van Robert de Niro en Dustin Hoffman) wordt 'rechtgezet'. Titel betekent zoveel als 'De hond kwispelstaarten'.

Zender van je eigen boodschap
N.a.v. een opmerking van Jack de Vries, in een telefonisch voorgesprek. Volgens hem werd er na Jozias van Aartsen's terloopse melding aan de Tweede Kamer dat 'de bombardementen op Belgrado zijn begonnen' voor gezorgd dat dit soort groot militair nieuws voortaan bij de premier moest beginnen en dat Balkenende dus heel duidelijk 'de zender van de eigen boodschap' werd. <

Is het wel zo slim om een "slimme" meter te nemen?

Ik kan me nog herinneren dat er in mijn jeugd helemaal geen computers in huis waren, niemand had dat. Computers stond nog in de kinderschoenen en was meer iets voor de wetenschap. Ik zeg, Chriet Titulaer! Wat ik nog het best kan herinneren uit die tijd was dat de Commodore64 in opkomst was, en dat door de cassettebandjes we een kwartier moesten wachten alvorens we een spelletje konden spelen. En oh mijn god, wat ging dat snel toen we op de 5.25" floppy's overgingen. "Complexe" commando's intoetsen en spelen maar!

The future is now
En wat is de tijd veranderd zeg! Een laptop is gemeengoed en de I-pads vliegen je om de oren. De mobiele telefoon (die we ook niet hadden in mijn jeugd) is omgedoopt tot mobiele computer met videocamera, radio, fototoestel, postvak-in etc. en draagt daarnaast nog vele applicaties die naar persoonlijke wens kunnen worden geïnstalleerd. De platte smart-tv heeft de grote beeldbuis vervangen en de automobiel is verworden tot een personal-computer op wielen. Cruise-control en automatisch inparkeren hebben het auto rijden omgetoverd tot makkie vol luxe en genot.

Naast de technologische ontwikkelingen voor de thuismarkt is de digitale chip diep doorgedrongen in de zakelijke markt. Handwerk is vervangen door een mechanisch proces waar geen mens meer aan te pas komt. De typemachine is het raam uitgegooid en inklokken op het werk hebben een pasje voor uitgevonden. De overschrijvingskaart van de bank ligt bij het oud-papier want telebankieren is hier. En waar we vroeger nog met munten en briefgeld voor onze boodschappen betaald moest worden is er nu steeds meer druk om onze pasje onbezorgd de digitale Euro's te laten overboeken.

USB, RFID, Bluetooth, Wifi en GPS. De bits en de bytes zijn niet meer weg te denken uit ons leven. Meer en meer dringt de digitale wereld ons dagelijkse leven binnen. Mijn moeder kan soms niet bevatten wat er nu weer op de markt is gekomen, terwijl het voor mij inmiddels heel "normaal" is. Waar ik me over tien jaar verbazen zal over de nieuwste uitvinding zal dat voor onze zoon de "new normal" zijn.

10011011 - De nieuwe wereld
De recente ontwikkeling rondom de NSA-onthullingen van Edward Snowden hebben er voor gezorgd dat het Jan en alleman duidelijk is dat privacy in de kliko is beland. Mijn gedrag op internet, mijn telefoontjes en mijn e-mail, data wordt en masse opgeslurpt en voor toekomstig "gebruik" permanent vastgelegd. Een mooi vooruitzicht voor de "new normal" van onze zoon, niet? Is de digitale revolutie doorgeschoten?

Natuurlijk vind ook ik het makkelijk dat ik in Scheveningen op mijn smart Phone kan opzoeken waar de gezelligste bar is, om vervolgens mijn vrienden te appen waar ik zit. Ik vind het heerlijk dat ik Youtube op mijn tv kan kijken. En wat is het toch geweldig om muziek in de auto via een USB-stick te luisteren. Maar ik maak me zorgen om mijn afhankelijkheid van al die technologie. Ik kan me nog levendig de lichte paniek herinneren toen ik blijkbaar op de verkeerde plaats stond toen ik als gast in een paneldiscussie zat. Chips, mijn telefoon vergeten! Geen telefoonnummer bij de hand, geen e-mail om het adres te checken en geen internet om de website te bezoeken!! Gelukkig kon ik vertrouwen op mijn oldskool ervaringen en wist het ook zonder de digitale vriend op te lossen, ik was net op tijd om achter de tafel te kruipen en de middag kon beginnen. Maar het zet je aan het denken...

Steeds mee begin ik me af te vragen of het allemaal wel nodig is, al die "verbeteringen" in mijn leven. Wil ik wel dat de thermostaat, op afstand bediend via mijn tablet, een uur voor thuiskomst de boel gaat verwarmen? Zie ik het zitten dat mijn huis bij thuiskomst mijn stemming herkent aan mijn gezichtsuitdrukkingen, om vervolgens de meest geschikte muziek af te spelen? Vind ik het wel prettig dat ik en/of mijn auto talloze keren per dag op camera wordt vastgelegd in het systeem? En vind ik het acceptabel dat een onderhuidse chip mijn betalingen doet in de meest hippe bar van Nederland? Is mijn identiteit nog wel veilig op de digitale snelweg?

Hoe ver moet het gaan voordat ik het persoonlijk een halt toe roep?

Dat iedere nieuwe techniek voor zowel goed als kwaad kan worden gebruikt wordt duidelijk benadrukt door Regina Dugan, director van Darpa (Defense Advanced Research Projects Agency). Darpa is een onderdeel van het DoD (Department of Defense), beter bekend onder de noemer het Pentagon. Gezien de digitale wereld van nulletjes en eentjes in de fysieke wereld bestaat uit chips en printplaatjes, is er een fenomeen wat niet uit het oog verloren mag worden, nu alles in een rap tempo doorontwikkeld:

Hacken!

Bekijk hier de speech van Dugan:



De "slimme" meter
Laatst kregen we een brief in de bus van Liander, onze energieleverancier. Uit een steekproef was gebleken dat onze meters niet meer voldeden en deze zouden worden vervangen door de moderne "slimme" meter. Gezien ik niet geheel onbekend ben met de materie, kreeg ik al kippenvel bij de gedachte! Gelukkig stond er in diezelfde brief dat er ook een mogelijkheid was om de "slimme" meter te weigeren, dan zou er een traditionele meter worden geplaatst. Een belletje was genoeg.

 

 



Nu zijn er genoeg mensen die niet snappen waar ik me druk om maak. Wanneer ik hen wijs op de toekomstige mogelijkheden van deze techniek en het verband leg met het alom bekende NSA-schandaal, dan zijn fronsende wenkbrauwen een veel geziene respons. Ze weten toch al alles? En ik heb toch niets te verbergen? Een privacy discussie die we oeverloos kunnen en moeten blijven voeren. Ondanks dat Liander op hun website belooft dat ze niet kunnen zien wanneer ik de lampen aandoe, welk programma ik op tv kijk of hoe lang ik onder de douche sta, met een geïnstalleerde "slimme" meter is de technologie in huis gehaald voor de toekomst.

Dat er naast de privacy issues nog vele andere redenen zijn om te twijfelen aan deze "slimme" verbetering, dat weten velen niet. Valt de meter te hacken van buitenaf? Is het wel zo vrijwillig allemaal? Is het wel safe in het kader van brandveiligheid? Wat gebeurt er met mijn gegevens? Of wat doet de vrijgekomen straling met de gezondheid van mijn lichaam en geest? Deze vragen en meer worden behandeld in de nieuwe documentaire "Taking back your power". Wellicht zijn de vragen allemaal positief te beantwoorden, maar misschien ook niet. Mogelijk is voor nu niet alles uit de documentaire van toepassing op ons land. Maar hoe zit het met de toekomst en met de steeds machtigere EU-regels?

Heeft u zich er al eens eerder in verdiept? Of is u ook het technologische hoogstandje a-la Liander in de maag gesplitst? Linksom rechtsom, het is belangrijk uzelf te informeren over de zaken waar u niets vanaf weet, terwijl het zo'n belangrijk onderdeel van uw leven vormt. Ondanks dat de "slimme" meter slechts een klein onderdeel is binnen de digitale tendens, denk ik dat deze prijswinnende documentaire u in ieder geval tot denken zal aanzetten. Het is immers immens belangrijk om na te denken over uw eigen toekomst en die van uw (klein)kinderen, en zo veel mogelijk zelf de touwtjes in handen te houden.

Taking back your power:



PR-technisch gezien is het natuurlijk een grandioze keuze geweest de term "slim" of "smart" te koppelen aan de meters of de daaraan gelinkte en te verwachten ontwikkelingen. Ik zou immers wel "dom" zijn dergelijk techniek niet mijn leven te laten verrijken, toch? Maar na het zien van de documentaires, en de daarop volgende surf tocht, wist ik het zeker:
Ik wil ABSOLUUT geen "slimme"meter in huis!

Blijkbaar is de weerstand tegen de "slimme" meter niet nieuw en ben ik hierin niet uniek in Nederland. Tijdens mijn zoektocht op internet kwam ik dan ook al snel terecht op de website:
http://www.wijvertrouwenslimmemetersniet.nl/

Naast de uitgebreide informatie op hun website was het ook mogelijk om T-shirts te bestellen met de tekst "I'm human, not data", of stickers te bestellen om aan te geven dat je de "slimme" meter niet in je huis toestaat. Hieronder staat de foto van onze verreikte brievenbus, want wij willen het niet, wat jij?

Laat jij de slimme meter wel toe in je huis?

Joris Demmink

Joris Demmink (1947) van 2002 tot 2012 secretaris-generaal van het ministerie van Veiligheid en Justitie, sinds 1982 in dienst bij het ministerie van Justitie. Hij was onder meer hoofd van de directie Politie, directeur-generaal Rechtspleging en directeur-generaal Internationale Aangelegenheden en Vreemdelingenzaken.

Sinds kort is hij prominent in het nieuws om vermeende pedofilie met minderjarige jongens. De geruchten hieromtrent spelen al lang, erg lang. Waar bij het minste gerucht een normale burger door de media aan alle kanten door het slijk wordt gehaald bleef het relatief stil wanneer het Demmink betrof. Dat heb ik altijd verbazingwekkend gevonden. Ook het feit dat Demmink zelf nooit een aanklacht heeft ingediend, ondanks de aanhoudende "laster", heeft mij altijd bevreemd.

Politici die voor de secretaris-general verantwoordelijk waren hebben hem altijd de hand boven het hoofd gehouden en door dik en dun gesteud, waarbij een uitspraak van Piet Hein Donner hiervan exemplarisch is: “Er is nog geen spoor van rook, laat staan vuur”.


Nu is de stilte voorbij, gezien de rechtbank in Arnhem heeft besloten dat het toch tijd is onderzoek naar de handel en wandel van Joris Demmink in te stellen. Er valt veel over te zeggen, maar het is en blijft in mijn ogen een enorm vaag verhaal, zonder heldere uitkomst. Zou de nieuwe wending in 2014 dit wel gaan brengen? Het zou mooi zijn voor eens en voor altijd de zaak te sluiten. Of zal er een gigantische beerput open gaan?

Om het toch enigszins te verhelderen, hieronder een aatal artikelen die u op de hoogte brengen van deze spraakmakende zaak.

Te beginnen bij een artikel uit trouw van deze week. Een mooie opsomming van feiten. Een prima introductie in deze complexe materie.

De geruchten over Joris Demmink verstommen maar niet
Oriënterend onderzoek pleitte hem vrij, drie ministers stelden zich vierkant achter hem op. Maar nu wordt Joris Demmink toch vervolgd.

Al sinds eind vorige eeuw willen geruchten dat voormalig secretaris-generaal Joris Demmink (66) van het ministerie van veiligheid en justitie ontucht pleegde met minderjarige jongens. Het net begonnen strafrechtelijk onderzoek naar hem zal uitwijzen of er een beerput opengaat of dat sprake is van karaktermoord.

Media-ethicus Huub Evers kwalificeert de affaire rond de voormalige topambtenaar als 'schimmig en mistig'. Zoals zo velen vraagt Evers zich af wat 'waarheid' is in de zaak Demmink. "Net als iedereen zou ik willen weten wat er nou precies aan de hand is met de man. De geruchten houden aan. Mede hierom is er behoefte aan informatie. Je kunt zeggen dat er een deken ligt over de affaire."

Evers constateert dat het Algemeen Dagblad sinds ruim een jaar 'flink op de zaak is ingesprongen'. "NRC Handelsblad besteedt tot nu toe minder aandacht aan de affaire dan het AD, maar wel meer dan andere kwaliteitskranten als de Volkskrant en Trouw", zegt de ethicus. "Op internet kom je complottheorieën over Demmink met kilo's tegelijk tegen. Mijn indruk is dat kranten hun vingers er niet aan willen branden."

Evers wil met het laatste niet hebben gezegd dat journalisten zouden worden teruggefloten door hun hoofdredacteuren of de nationale veiligheidsdienst, zoals complotdenkers beweren. "De media maken geen deel uit van complotten", weet Evers. "Wat zijn de feiten, de geruchten, wie spelen een rol en met welke belang? Over zulke vragen gaat het. Ik denk dat bij de terughoudendheid van kranten meespeelt dat de zaak complex en ongrijpbaar is. Maar nu tegen Demmink een strafrechtelijk onderzoek loopt, mag je naar lezers toe wat meer verwachten."

Hoogste kringen
Misschien is de voormalige hoogste justitieambtenaar Demmink wel de enige in Nederland die tot in detail weet hoe 'zijn' affaire feitelijk in elkaar steekt. Vaststaat dat hij stoïcijns, bijna onaantastbaar is gebleven onder de al vijftien jaar durende geruchtenstroom dat hij minderjarige jongens zou hebben misbruikt en deel uitmaakt(e) van een pedofiel netwerk, waartoe enkele tientallen, veelal bekende, vooraanstaande Nederlanders, van onderwereld tot de allerhoogste kringen, zouden hebben behoord.

Betrouwbaar oogt deze al jaren in de media circulerende lijst met namen niet. Sommige mannen die erop voorkomen, zijn al jaren dood. Opmerkelijk is dat vaak de privéadressen van betrokkenen worden genoemd en soms hun veronderstelde connecties binnen het genoemde pedofielennetwerk. In een enkele bijzin wordt een verband gelegd tussen Demmink en de Tsjechische hoofdstad Praag, een van de steden waarvan wordt beweerd dat de oud-topambtenaar er seks had in jongensbordelen. .

Zelf heeft hij alle roddels, geruchten en beschuldigingen in een zeldzaam moment van toegankelijkheid wel eens 'lariekoek' genoemd. Interviews geeft hij niet. Drie achtereenvolgende ministers op zijn departement: Piet Hein Donner, Ernst Hirsch Ballin en Ivo Opstelten, gaven hem breed en voluit steun. Dat was voor hem voldoende.

Juridische bijstand
Meerdere, oriënterende onderzoeken van het OM, de Rijksrecherche en de veiligheidsdienst AIVD pleitten hem telkens volledig vrij. Pas nadat het hof enkele weken geleden een strafrechtelijk onderzoek naar hem gelastte, besloot Opstelten de kosten van juridische bijstand aan hem te stoppen, als teken dat vanaf dan het recht zijn loop moet hebben.

Tot aan een publicatie in het Algemeen Dagblad, in oktober 2012, verweerde Demmink zich niet één keer publiekelijk tegen de beschuldigingen. Complotdenkers en zijn vijanden zien in deze passieve houding al jaren een bewijs van schuld, een bekentenis. Hij stapte pas naar de rechter toen de krant schreef dat hij volgens drie getuigen begin jaren tachtig in Den Haag contact had met de pooier van minderjarige jongens. De publicatie was kort voor zijn afscheid bij het ministerie. In een nog lopende, civiele procedure tegen het AD eist hij een ton schadevergoeding van de krant.

Cruciaal in het strafrechtelijk onderzoek naar hem zijn de aangiftes van twee inmiddels volwassen Turkse mannen, beiden dertigers. Demmink zou één van hen, de toen 14-jarige Osman B., 'in of omstreeks het jaar 1997' tijdens een dienstreis naar Turkije hebben verkracht, verklaarde het veronderstelde slachtoffer vier jaar geleden in zijn schriftelijke aangifte bij het OM in Nederland.

B. vertelde op 12 december 2009 in Istanbul ook tegen oud-rechercheur en tegenwoordige privé-detective Klaas Langendoen dat Demmink hem twaalf jaar eerder in een hotelkamer in de stad Edirne seksueel had misbruikt. Langendoen zou B. tijdens dit officieuze verhoor acht foto's hebben voorgelegd, waaruit hij zonder aarzeling de foto van de ambtenaar aanwees als degene die hem had verkracht.

Demmink zou in 1997 in contact met B. zijn gekomen via een Turkse politieman, die destijds geregeld belangrijke buitenlandse gasten tijdens hun bezoek aan Turkije beveiligde. Van zijn superieuren zou deze politieman opdracht hebben gekregen om op verzoek van de Nederlandse ambtenaar 'mr. D' een jonge jongen naar hem te brengen. Dat werd B.. Achteraf vertelde de jongen de politieman dat de topambtenaar hem had misbruikt.

De tweede Turkse man die tegen Demmink aangifte deed, is Mustafa Y.. Hij zou 'in of omstreeks het jaar 1995', twee jaar eerder dus dan Osman B., als twaalf- of dertienjarige slachtoffer zijn geweest van ontucht door Demmink. Y. zou in de periode vóór het misbruik een bijzonder armoedig bestaan hebben geleid, vertelde hij over zijn persoonlijke achtergrond. 'Het was zwaar om te leven op de stadsmuren van Topkapi (...)', liet hij in een verklaring optekenen. 'Maandenlang waste ik mij niet, ik had geen mogelijkheid om de broek en de kleding die ik droeg te verschonen'.

Schaamte
Onder druk van de Turkse veiligheidsdienst zou Mustafa Y. bij een bezoek van de Nederlandse justitieambtenaar aan Turkije met hem in contact zijn gebracht. 'We zullen bemiddelen zodat jij beter werk zult kunnen krijgen', vertelden twee veiligheidsfunctionarissen hem volgens een verklaring van Y. aan de Turkse onderzoeksjournalist Burhan Kazmali. En: 'We gaan jou naar een plek brengen, we zullen je met iemand laten kennismaken, die gaat zich met jou bezighouden'.

Y. vervolgt zijn verklaring met: 'Uit schaamte wil ik niet verder ingaan op hetgeen mij toen is verteld. Ik had ook geen kans om te weigeren. Ik was namelijk tot hen, de veiligheidsfunctionarissen, veroordeeld'. Het beloofde contact was 'J.D.', een volgens Y. 'in Nederland belangrijk persoon', die in het hotel waar zij elkaar ontmoetten een valse identiteit had willen aannemen.

Tegenover journalist Kazmali zei hij verder, doelend op Demmink: 'We zijn namelijk samen in het bed gegaan en hij kuste en streelde mij onophoudelijk. Ik walgde van de man maar ik had geen keus. (...) Na verloop van een hele tijd ben ik naar mijn kamer gegaan en hij had mij ook behoorlijk veel geld gegeven, hij had mij Marken gegeven'.

De topambtenaar heeft de beschuldigingen altijd ontkend. Nog belangrijker is zijn ontkenning dat hij na 1986 in Turkije is geweest. Die ontkenning vorig jaar kwam opvallend genoeg niet overeen met de inhoud van een als officieel aangemerkt document van de Turkse justitie. Hierin was juist aangegeven dat Demmink in juli 1996 Turkije had bezocht. Het leek op een doorbraak in de affaire, maar dat was het niet. De informatie bleek eenzijdig gebaseerd op een aangifte van de in Nederland tot levenslang veroordeelde Turkse crimineel Hüseyin Baybasin.

Weinig details
De aangiftes tegen Demmink van Osman B. en Mustafa Y. in 2010 leidden tot een oriënterend onderzoek van het OM. Dat besloot februari 2012 geen strafrechtelijk onderzoek in te stellen. De door het duo afgelegde verklaringen werden als 'niet consistent' beschouwd en bevatten volgens Justitie 'op meerdere plaatsen te weinig detail'.

Op last van het gerechtshof in Arnhem moest het OM enkele weken geleden zijn besluit om geen vervolging in te stellen herzien. Advocate Adèle van der Plas, de raadsvrouw van de twee Turkse mannen die Demmink van ontucht beschuldigen, kreeg van het hof haar gelijk met het besluit dat de verzamelde informatie over de affaire 'voldoende aanleiding geeft voor een redelijk vermoeden van schuld voor verkrachting'.

Opvallend was dat het hof het onderzoek mede rechtvaardigde 'vanwege het feit dat de beschuldiging van Demmink al jarenlang met een zekere regelmaat opdoemt in de media'.

Een direct belang bij het justitieel onderzoek hebben allereerst de verdachte ex-topambtenaar en zijn veronderstelde slachtoffers. Maar er zijn meer partijen die een ongekend belang hebben bij de afloop van de affaire. Eén van de voornaamste belanghebbenden is Hüseyin Baybasin (57). Deze Koerd noemt zich zakenman, maar is voor betrokkenheid bij drugs, moord en gijzeling in 2002 in Nederland tot levenslang veroordeeld.

De bij de Koerdische afscheidingsbeweging PKK betrokken Baybasin zegt dat hij slachtoffer is van een complot van Demmink en de Turkse autoriteiten. Baybasin's échte vijand, de Turkse overheid, zou de topambtenaar hebben gechanteerd met zijn seks met minderjarige jongens, is zijn relaas. Onder die druk zou de secretaris-generaal het voor Baybasin slecht afgelopen proces in Nederland persoonlijk hebben beïnvloed.

Zijn raadsvrouw is advocate Adèle van der Plas, die ook Osman B. en Mustafa Y. juridisch bijstaat. Baybasin deed zeven jaar geleden aangifte tegen Demmink wegens het oneigenlijk beïnvloeden van zijn strafzaak en ontucht met jongens. Tot strafvervolging kwam het niet; de klacht over seksueel misbruik door de topambtenaar werd terzijde geschoven omdat dit Baybasin niet persoonlijk betrof. Andere verwijten werden ongegrond verklaard.

Opnieuw bekijken Een herzieningsverzoek dat raadsvrouw Van der Plas namens haar cliënt Baybasin indiende bij de Hoge Raad leidt mogelijk wel tot succes. De advocaat-generaal bij het hoogste rechtsorgaan concludeerde ruim een jaar geleden dat zijn zaak opnieuw moet worden bekeken. Na het afronden van getuigenverhoren en andere juridische stappen wordt hierover misschien nog voor de zomer beslist.

Ook Jan Poot en zijn zoon Peter van gebiedsontwikkelaar Chipshol volgen de zaak Demmink nauwlettend. Zij zien in hem al jaren de kwade genius achter een reeks rechterlijke uitspraken en benoemingen, die telkens, volgens beiden bewust, in hun nadeel uitvielen. Het kostte, zegt de familie Poot, Chipshol honderden miljoenen euro's in hun strijd met Schiphol over dure grond en waarover het laatste woord niet is gezegd.

In eigen beheer gaf Jan Poot (89) zelfs een boek uit: 'De Demmink Doofpot'. 'Kenmerkend voor de gehele Demmink-affaire vanaf 1998 is intimidatie van de 'tegenstanders' en manipulatie van de feiten', wordt hierin opgemerkt. En: 'In veel opzichten is de machtspositie van Demmink te vergelijken met de paus in Rome'.

Hoofdrollen in de affaire rond Demmink zijn weggelegd voor:
Joris Demmink (11-12-1947, Naarden) werd in 2002 benoemd tot secretaris-generaal van (toen nog) het ministerie van justitie. Hiervoor was hij bij dit departement onder meer hoofd van de directie politie en directeur-generaal rechtspleging. Reisde van 1993 tot een jaar voor zijn pensionering met diplomatiek paspoort. Ging 1 november 2012 met pensioen.

Harro Knijff en Mischa Wladimiroff, achtereenvolgens civiel- en strafadvocaat van Demmink.

Osman B. en Mustafa Y. - deden in 2010 aangifte van verkrachting en ontuchtige handelingen onder dwang door Demmink. Wegens verjaring komt naar de laatste beschuldiging geen onderzoek.

Hüseyin Baybasin (25-12-1956) Op 30 juli 2002 in Nederland veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf. Vecht zijn veroordeling aan omdat deze in belangrijke mate gebaseerd was op, volgens hem gemanipuleerde, telefoontaps. Stelt dat Demmink invloed had op zijn veroordeling.

Adèle van der Plas, raadsvrouw van Hüseyin Baybasin, Osman B. en Mustafa Y.. Legde in 2012 voor de zogenoemde Helsinki Commissie van het Amerikaanse Congres een vernietigende verklaring af over het Nederlandse rechtssysteem, de rol van de Nederlandse media hierin en in het bijzonder waar het de zaak Demmink betreft.

Klaas Langendoen, oud-rechercheur, bekend uit IRT-affaire, nu privé-detective. Vergezelde Van der Plas naar het Amerikaanse Congres en sprak in Turkije met veronderstelde slachtoffers van Demmink.

Jan Poot (89), succesvol ondernemer die Demmink al jaren openlijk beticht van manipulatie van de rechterlijke macht. Het zou Poots bedrijf Chipshol honderden miljoenen euro's hebben gekost.

De Roestige Spijker, stichting die stelt dat nooit deugdelijk onderzoek naar Demmink heeft plaatsgevonden. Mag in maart van de rechtbank Utrecht een serie getuigen horen in de volgens advocaat Matthijs Kaaks nooit goed uitgezochte affaire.

Jan Poot heeft zoals in het artikel beschreven een boek uitgegeven welke hij gratis aan mensen toestuurde. Hierbij hoort een een website met dezelfde naam:
De Demmink doofpot (.nl)

Het boek zelf is in z'n geheel te downloaden via deze link.

Beide bronnen staan bol van informatie, en zijn voor geïnteresseerden zeker de moeite waard.

Via de website kwam ik o.a. uit op het volgende artikel van het Katholiek Nieuwsblad:

Nederlandse ambassade VS verwijdert webpagina over Demmink

Nadat CDA'er Pieter Omtzigt er via Twitter vorige week de aandacht op vestigde, heeft de Nederlandse ambassade in Washington vandaag, 11 februari, de misleidende webpagina over de affaire Demmink van zijn site verwijderd.

De voorstelling van zaken door de ambassade is een ondubbelzinnig bewijs van de kwade trouw waarmee de Nederlandse overheid in deze affaire verwikkeld is.
 Wat werd er op de webpagina namelijk beweerd?

In reactie op de aantijgingen tegen de heer Joris Demmink (voormalig secretaris-generaal van het Minsterie van Veiligheid en Justitie), zou de Nederlandse regering graag de feiten over de zaak willen uiteenzetten.

De beschuldigingen tegen de heer Demmink werden grondig onderzocht door Justitie. Het Openbaar Ministerie, een onafhankelijke autoriteit, stelde vast dat de aantijgingen tegen de heer Demmink zonder grond waren.

Het besluit de heer Demmink niet te vervolgen werd ondersteund door het Gerechtshof.

De heer Demmink was niet in Turkije ten tijde van de daden waarvan hij beschuldigd wordt.

Wat zijn de echte feiten?

1. Het feitenonderzoek naar aanleiding van beschuldigingen tegen Demmink was officieus en heeft geen wettelijke status. Op basis daarvan is afgezien van vervolging. Het is misleidend te suggereren dat er sprake was van een grondig onderzoek.

2. Uit de valse voorstelling van zaken onder 1, volgt logischerwijs de onwaarheid van de suggestie dat Gerechtshof deze gang van zaken in een klachtprocedure zou hebben ondersteund. De Nederlandse ambassade misbruikt hier het aanzien van de rechterlijke macht. De Raad voor de Rechtspraak zou hier de Nederlandse regering op moeten aanspreken.

3. Was het onder 2 gestelde al onwaar, inmiddels is precies het tegenovergestelde het geval: zoals bekend heeft het Gerechtshof op 21 januari het OM een echt justitieel onderzoek naar Demmink opgedragen. Niettemin heeft de Nederlandse ambassade de informatie - die ook zonder de uitspraak van 21 januari al misleidend was - tot 10 februari gehandhaafd.

4. Het is maar de vraag of Demmink niet in Turkije was, ten tijde van het misbruik waarvan hij wordt beschuldigd. In elk geval is het tegendeel - bijvoorbeeld door een sluitend alibi - op geen enkele manier bewezen. De misleidende omkering van niet-bewezen-in Turkije naar bewezen-niet-in Turkije is steeds al het standaardtrucje van de Nederlandse regering geweest.

Veelzeggend is dat de ambassade dit alles vergezeld liet gaan van een plaatje van het Vredespaleis in Den Haag. Zoals bekend wil een resolutie van het Amerikaanse Congres ons land straffen voor zijn lakse optreden in de affaire Demmink door het Internationale Hof van Justitie over te brengen naar een ander land.

De Nederlandse ambassadeur in Amerika speelde eerder al een slechte rol in de zaak. Amerikaanse Congresleden hebben tegenover KN blijk gegeven van verbazing en ergernis hierover. Een functionaris van de Nederlandse ambassade, H.P. Schreinemachers, verstoorde met een protest zelfs de hoorzitting over de affaire Demmink van 4 oktober 2012 in het Amerikaanse Congres. Overigens stelden we eerder al vast dat ook de Amerikaanse ambassade in Den Haag aan dit diplomatieke spel heeft meegedaan.

Update 11 februari, 19.45 uur. De ambassade opent een nieuw pagina ´Status of Demmink Case´.  

Zo valt er nog veel meer te lezen, maar voor nu laat ik het hierbij. Mocht er informatie zijn waarvan u denkt dat deze niet mag ontbreken, dan staat het u vrij dit in de reacties toe te voegen.

Ik af met te melden dat ook het boek waarover ik gisten heb gepost, het boek van Ton Derksen over de zaak Baybasin, onderdeel uitmaakt van dit verhaal. Check it!

To be continued...

Boek van Ton Derksen over de zaak Baybasin

 

Ton Derksen heeft een boek geschreven over de zaak Baybasin: Verknipt bewijs. Prof.dr. Ton Derksen is emeritus hoogleraar in de wetenschapsfilosofie. Zijn boek over Lucia de B. leidde tot een herziening, Lucia de Berk werd volledig vrijgesproken. Ook zijn boeken Leugens over Louwes en Verkeerde plaats, verkeerde tijd (over de zaak Olaf H.) leidden tot herzieningsaanvragen. Eerder schreef Derksen Het O.M. in de fout, over de structurele missers van het OM, en binnenkort verschijnt ook De ware toedracht, over de valkuilen van waarheidsvinding in strafzaken.

De flaptekst van het boek over Baybasin luidt:

In 1995 vraagt Hüseyin Baybasin politiek asiel aan. Hij heeft uit de school geklapt over de betrokkenheid van de Turkse regering bij de internationale drugshandel. Hij zou tweede plaats staan op de Turkse lijst van gewenste liquidaties. Onzin, reageert de Turkse regering; Baybasin is zelf een ordinaire drugshandelaar die uitgeleverd moet worden. Ook het Nederlandse Openbaar Ministerie denkt een internationale drugsdealer in zijn net te hebben. Het besluit de telefoon van de verdachte te tappen. De rechter oordeelt op basis van de taps dat Baybasin schuldig is aan moord, gijzeling en drugshandel. Hij verdient levenslang. Baybasin blijft volhouden onschuldig te zijn en vecht zijn veroordeling in 2003 tevergeefs aan bij de Hoge Raad.
Wetenschapsfilosoof Ton Derksen bestudeerde en beluisterde de zesduizend getapte gesprekken en komt tot een schokkende conclusie: de rechters zijn voorgelogen. De afgeluisterde telefoongesprekken zijn niet alleen onjuist vertaald, maar ook gemanipuleerd. Er is geknipt en geplakt in de audiobestanden.
Verslag van een van grofste gerechtelijke dwalingen tot nu toe!

Bij de Hoge Raad ligt reeds sinds 2011 een herzieningsverzoek voor Baybasin, maar door een kleine wetswijziging was het reeds mogelijk dat de Advocaat Generaal die een advies moet uitbrengen aan de Hoger Raad, zelfstandig onderzoek kan doen. De AG mr. Diederik Aben is sindsdien zelfstandig “onderzoek” aan het doen naar die vervalste taps. Men zou denken dat hij na al deze jaren wel op de bodem van de beerput moet zijn beland, maar hij wekt meer de indruk dat hij op het deksel zit te wachten tot de rat die hij wel degelijk ruikt uit eigen beweging in de val trapt. Dat kan nog lang duren en intussen zit Baybasin in de gevangenis.

Hoewel het zo langzamerhand een feit van algemene bekendheid is dat de telefoontaps waarop Baybasin werd veroordeeld zo vals zijn als het kunstgebit van opoe, is het toch verheugend dat prof. mr. Ton Derksen daar een boek over schrijft. Men zou kunnen zeggen dat hij een open deur intrapt, maar de deur van de gevangenis zit voor Baybasin nog altijd potdicht. Ik hoop dat deze publicatie die deur kan openen!

Daar staat tegenover dat de zaak Baybasin geen gerechtelijke dwaling is, maar een misdaad die werd beraamd en uitgevoerd door een criminele organisatie binnen Justitie! Ton Hofstede, de schrijver van Het Haagse Complot, heeft uitgezocht op welke grond Baybasin ooit gearresteerd werd. De eerste arrestatie was op Kerstavond 1995. Baybasin woonde toen in Engeland, waar hij met zijn vrouw en kinderen een verblijfsvergunning kreeg. Hij was bezig om een Koerdisch Parlement in Ballingschap op te richten in Brussel. Baybasin was nog nooit in Nederland geweest! Men lokte hem met een leugen van Brussel naar Nederland en aan de grens werd hij gearresteerd. Er zou een Internationaal Opsporingsbevel (niet te verwarren met een Europees Aanhoudingsbevel) voor hem zijn verspreid door Turkije. Ton Hofstede is met een beroep op de Wet Openbaarheid Bestuur op zoek naar dat Opsporingsbevel, maar dat blijkt helaas een beetje helemaal niet te bestaan!

Omdat Baybasin uitgeleverd dreigde te worden aan Turkije, heeft hij in 1996 Nederland asiel aangevraagd. Die aanvraag werd afgewezen, maar de Hoge Raad bepaalde dat Baybasin niet mocht worden uitgeleverd, omdat hij dan zou moeten vrezen voor zijn leven. In Turkije stond hij op een dodenlijst. In afwachting van al die beslissingen moest Baybasin in Nederland blijven, hij had huisarrest. In 1998 werd hij nogmaals gearresteerd, ditmaal op grond van die vervalste telefoontaps.

Wat Ton Hofstede onlangs ontdekte, grenst aan het ongelooflijke: Die eerste aanhouding in 1995 was het gevolg van een diplomatiek verzoek van Turkije aan de Nederlandse justitie. De juiste persoon om een dergelijk onderhands verzoekje aan te richten, was uiteraard de Directeur-generaal Internationale Aangelegenheden en Vreemdelingenzaken bij het Ministerie van Justitie. Ton Hofstede schrijft:

Niks geen internationaal arrestatie bevel, maar een diplomatieke nota aan Nederland. Zo staat het immers vastgesteld in vonnis 534 r.o. 2.1. Waarom aan Nederland? Baybaşin was tot 24.12.1995 nog nooit in Nederland geweest, en kwam die dag alleen maar omdat hij, zo zegt Baybaşin, via inmenging van de Turkse Ambassade uitgerekend op die ene dag naar Nederland was gelokt. Hoe kon Turkije dat dan al weten “een week van te voren” (en volgens het Parket zelfs als drie maanden van te voren). En waarom is de “diplomatieke nota” alleen aan Nederland gezonden, terwijl ze wisten dat hij in Engeland woonde?
Maar, en nu komt het… Het gaat blijkbaar om een verzoek “via de diplomatieke weg”.
Maar zo werkt dat helemaal niet!

Joris D. wordt nu “strafrechtelijk vervolgd” wegens het verkrachten van kinderen in Turkije. Voor het bewijs van dit ernstige misdrijf is het OM afhankelijk van de medewerking van Turkije, het land dat de wederrechtelijke vrijheidsberoving van Baybasin in Nederland waarschijnlijk middels chantage van Joris D. heeft georganiseerd. De kans dat Turkije het OM het bewijs zal leveren, lijkt daarom klein. De aangifte van Baybasin uit 2007, waarin Joris D. werd beschuldigd van o.a. criminele organisatie, is geseponeerd. En intussen zit Baybasin nog altijd vast!

Overigens ben ik het helemaal eens met Fatma: Baybasin moet vrij!

Dit artikel is met toestemming overgenomen van Boublog.nl

Een kind heeft recht op opvoeding zonder geweld

Sinds 2 jaar ben ik ouder, en houden geheel andere zaken me bezig dan voorheen. Waar ik voorheen niet eens over nadacht, kan ik me nu uren achtereen in vastbijten. De wijze hoe wij ons kind het beste op kunnen voeden is daar een duidelijk voorbeeld van.

De wet
Sinds 2007 is het in de Nederlandse wet verankerd dat een kind recht heeft op een opvoeding zonder geweld, en dat is fantastisch. De praktijk leert echter dat veel vormen van geweld niet zichtbaar zijn voor de buitenwereld en daardoor verborgen blijven. Veel ouders weten ook niet hoe het anders te doen, immers zijn zij ook goed terecht gekomen ondanks de tik op de vingers die ze in hun jeugd hebben gekregen.

Geweld
Met regelmaat spreek ik andere jonge ouders die het een prima plan van aanpak vinden hun kind een spreekwoordelijke draai om de oren te geven wanneer het iets doet wat niet mag of gewenst is. Steeds weer is dit een punt van discussie tussen ons, omdat ik het daar absoluut mee oneens ben. En daar heb ik goede redenen voor.

Geweld tegen een kind kan grote consequenties hebben in hun latere leven. Iedereen zal snappen dat het geen positieve invloed heeft wanneer je dagelijks een pak rammel uitdeelt, waardoor je kind blauwe plekken oploopt. Iedereen zal begrijpen dat seksueel geweld funest is voor het kind. Maar het blijft niet beperkt tot deze extreme vormen van geweld welke van invloed zijn op de ontwikkeling van een kind.

Bij "geweld" kan aan vele soorten worden gedacht. Het fysieke geweld zoals een corrigerende tik of een schop onder de kont. Geestelijk geweld als uitschelden, vernederen of opsluiten. Seksueel geweld zoals ongewenste aanraking of opmerkingen. De extreme voorbeelden binnen deze drie categorieën heb ik nu niet eens benoemd, maar zijn volgens mij evident.

Een kind kan onzeker worden van geweld of zelfs agressiever. Immers gaaf je zelf het voorbeeld dat geweld de oplossing is voor het probleem. Kijk daarom goed naar jezelf. Wat jij doet is wat hij ziet als rolmodel. Besef je hoeveel invloed jouw gedrag op je kind heeft?

Mocht je hier meer over willen weten als ouder, dan kan ik de volgende korte brochure van het NJI (Nederlands Jeugd Instituut) aanreden: Informatie voor ouders over opvoeden - Als opvoeden even lastig is.

Het is ook als papieren versie aan te vragen en voor instellingen bestaat er de mogelijkheid in grotere aantallen te bestellen, en dat kan hier. Er is een ook een factsheet voor professionals die werken met ouders en kinderen, bijvoorbeeld in het onderwijs, de jeugdzorg of de jeugdgezondheidszorg. De digitale versie is ook als PDF te lezen: Opvoeden zonder geweld.

In deze documenten staan ook manieren uitgelegd hoe het wel te doen, de alternatieven voor geweld in de opvoeding. Hierbij kan gedacht worden aan zelf het juiste voorbeeld geven. Belonen of het complimenteren bij goed gedrag. En niet te vergeten, duidelijk communiceren met je kind. Uitleggen wat er mis is gegaan, waarom dat niet goed was, en wat de gewenste manier is.

Time out
Ondanks dat ik het een prima brochure vind, heb ik toch iets gelezen waar ik niet geheel achter kan staan, zeker niet wanneer werkelijk communiceren met je kind nog lastig is, omdat het nog te jong is je te begrijpen. En dat is de time out.

Maar al te vaak heb ik ouders hun kind een time out zien geven door overspannen te reageren, en woest hun kind zonder enige echte communicatie op de bank, trap of gang te zetten. Het kind huilt dan vaak en weet dat er iets niet pluis is, maar wat dat precies was... geen idee. Hoe het dan in het vervolg wel moet? Geen idee... En wanneer het op die manier wordt uitgevoerd valt dat voor mijn gevoel echt in de categorie van geweld, zowel fysiek als psychisch.

Natuurlijk begrijp ik best dat er ook een juiste manier is om een time out in te zetten. Dan wordt het meer gebruikt als een tijdje uit de ongewenste situatie verwijderen en op een andere plek tot rust of tot jezelf komen. Hierbij is het in mijn ogen belangrijk dat je kunt communiceren met je kind. Dat het begrijpt wat je zegt en dat het ook kan antwoorden in een gesprek. Wanneer de time out dan wordt ingezet, vind ik het van groot belang dat dit geen plek is waar het kind straf krijgt. Nee, geen straf. Het moet juist een plek zijn waar het kind even kan ontspannen en tot rust kan komen. Dit kan op zijn of haar eigen kamer zijn, een hoekje in de keuken of een stoel bij de boekenkast. Zorg er dan ook voor dat op die plek spullen aanwezig zijn die je kind helpen om tot rust te komen. Of dit nu een boek en knuffel of liedje is, dat maakt niet uit. Ga met je kind op zoek naar hetgeen nodig is om weer tot rust te komen. Dan kan achteraf, dus niet in the heat of the moment, met elkaar besproken worden wat er is misgegaan en hoe dat de volgende keer beter kan.

Een punt wat ik al eerder aanhaalde en niet vaak genoeg kan benadrukken is het complimenteren van je kind wanneer het iets goed doet! Een time out werkt volgens mij alleen als je daarnaast ook met regelmaat je kind een schouderklopje geeft. Samen in balans...

Niets menselijks is mij vreemd.
Natuurlijk schiet ook ik wel eens uit mijn slof. Als ik een dag niet goed in mijn vel zit of ik heb die nacht slecht geslapen, dan kan ik veel minder hebben dan wanneer alles okay is. Dus wanneer mijn zoon dan iets blijft doen wat echt niet mag, dan verhef ook ik wel eens mijn stem. Hij weet dan dat hij fout zat, dat wist hij mogelijk al toen hij dat deed, en het huilen is begonnen. Daar ben ik dus de fout in gegaan, en dat is helemaal niet erg. Wat ik dan belangrijk vind is dat ik mijn kind uitleg wat er misging in zijn gedrag en waarom ik zo reageerde. Ik leg uit dat de wijze waarop ik reageerde niet goed was en dat ik zal proberen dat in het vervolg anders te doen. Ik probeer het in ieder geval positief af te sluiten.

Regels en grenzen stellen is erg belangrijk. Hierover spreken en afspraken maken evenzo. Maar wanneer mijn vrouw iets doet wat ik niet waardeer of wat tegen de afspraken in gaat, dan zet ik haar toch ook niet op de bank voor een time out? Dit is dan ook de reden dat de time out niet past binnen mijn gevoel van opvoeden.

De basis regel die ik probeer te hanteren bij het opvoeden van mijn kind is de volgende: Ik behandel hem als ieder ander mens. Wat ik bij een ander niet doe, doe ik ook niet bij mijn kind. Sterker nog, ik zal mijn kind proberen beter te behandelen dan wie ook ter wereld, hij is het meest dierbare in mijn leven.

Als een vriend het niet met mij eens is, dan kan hij ervoor kiezen niet meer met mij om te gaan. Probleem uit de wereld. Die keuze heb ik ook naar andere mensen toe. Mijn vrouw kan er zelfs voor kiezen mij te verlaten als ik een scheet te veel heb gelaten onder het dekbed. Iedereen is onafhankelijk en kan gaan en staan waar hij of zij wil. Iedereen maakt eigen keuzes voor wat betreft de omgang met mensen.

Mijn kind daarentegen niet! Mijn kind is volledig afhankelijk van ons als ouders. Hij zou het nog geen dag volhouden zonder ons. Wij zijn nodig om hem te voeden, veiligheid te bieden en zo meer. Zonder dat houdt zijn leven heel snel op. En het is niet zijn keuze van ons afhankelijk te zijn, dat is onze keuze geweest. Daarom vind ik het zo belangrijk hem zo goed als binnen mijn mogelijkheden ligt te behandelen.

Nog meer geweld en de gevolgen daarvan
Naast de voorbeelden die eerder zijn gegeven vind ik dat er in de brochure een aantal vormen van geweld niet of onderbelicht zijn. Een belangrijke is verbaal geweld. Wanneer je tegen je kind staat te schreeuwen is dat in mijn ogen een brevet van onvermogen, je schiet als ouder te kort. Maar daarnaast moet het niet onderschat worden wat verbaal geweld tegen anderen in de nabijheid van je kind met hen doet. Hierbij kan gedacht worden aan asociaal geschreeuw tegen anderen op straat, maar ook als ouders tegen elkaar. Twee kibbelende of bekvechtende ouders zijn van grote invloed op de ontwikkeling van het kind.

Of wat te denken van alcohol of drugsgebruik. Bij overmatig gebruik, al helemaal in het bijzijn van je kind, hoef ik waarschijnlijk niet eens iets uit te leggen, dat lijkt me wel helder. Maar ook het gebruik buiten de deur, en zelfs in lichte mate, is van invloed op je kind. Een kind voelt haarfijn aan wat jouw state of mind is. Dat voelen ze wanneer je verdrietig bent, maar zeker ook wanneer je onder invloed bent van alcohol of drugs. Ze voelen dat er iets anders is, er is iets vreemds met de ouder aan de hand. Je bent niet zoals je normaal bent. Dit kan van grote invloed zijn op het vertrouwen wat een kind heeft, of juist het verlies van vertrouwen. Veiligheid en geborgenheid zijn essentieel voor een kind. Alcohol en drugs passen derhalve niet in de plaatje.

Dat een kind onzeker of agressief wordt heb ik reeds benoemd. Toch zijn de consequenties van iedere vorm van geweld vele malen groter dan wordt gedacht. Stefan Molyneux heeft hier een (Engelstalige) reeks filmpjes overgemaakt met de titel "Bomb in the brain", welke ik hieronder zal invoegen. Kortweg gesteld zorgt geweld in de jeugd voor een vergrote kans op zaken als chronische depressiviteit, obesitas, alcohol- en drugsproblemen, financiële problemen en diverse ziektes, kans op roken en zelfs zelfmoord. Al met al zorgt geweld (alle soorten) in de jeugd voor een kortere levensverwachting en een lager IQ.

Het is voor sommigen wellicht zware kost, maar de data die benoemd wordt spreekt voor zichzelf.


Geoorloofde vormen van geweld
Er zijn ook momenten wanneer het prima te verantwoorden is om je kind stevig bij de arm te pakken of een flinke schreeuw uit je keel te persen. Als je kind ineens een drukke straat over wilt steken dan is prima om hem bij zijn arm te grijpen. Zijn veiligheid is immers in gevaar. Een ander voorbeeld is wanneer het kind op het punt staat zichzelf te branden aan het fornuis of een hete pan. Ik zou dan ook een schreeuw geven... Ook kan gedacht worden aan een situatie wanneer je kind op het punt staat een ander te slaan. Het komt er op neer dat geweld in gepaste vorm best geoorloofd is wanneer het kind of anderen in gevaar zijn of komen.

Kennis
Als ouder is het meestal jouw of jullie keuze geweest een kind op aarde te zetten. Zelf ga ik uit van het goede in de mens, en dat ze het beste voor hun kind willen. Zorg er dan ook voor dat je jezelf goed voorbereid op het proces van opvoeden. Besef dat iedere fase of periode weer anders is, wat nieuwe kennis vergt.

In de huidige tijd hoef je eigenlijk niet meer zonder kennis te zitten. Er zijn talloze manieren om aan kennis te komen, hoe je het beste je kind kunt opvoeden, en dat zonder geweld. Het centrum voor jeugd en gezin zit in iedere gemeente, en kan zorgen voor informatie of hulp. Maar ook het internet staat bol van de informatie. Websites en Youtube filmpjes in overvloed. En om af te sluiten met iets wat soms wel eens uit een ander tijdperk lijkt te komen: De bibliotheek staat er werkelijk vol mee, lees eens een boek!

Ik wens iedere ouder succes bij het opvoeden van hun kind(eren). Mochten jullie tips hebben, opmerkingen of iets anders dat je wilt delen... aarzel niet, ik hoor dat graag.

Succes!