Het MH17-monument en de denigrerende toon van David Jan Godfroid (NOS)

Het gebeurt niet vaak dat een journalist reageert op een van mijn berichten op Twitter. Maar vandaag had ik de eer dat David Jan Godfroid van de NOS dat wel deed. Naar aanleiding van een NOS bericht over een op te richten MH17-monument in Grabovo, Oekraïne, zei ik dat ik de toon van de journalist denigrerend en verwerpelijk vond. Hierop volgde zijn reactie: "Welke denigrerende toon precies?". En dit kan ik waarderen, dus licht ik dit graag toe. Dit doe ik door in te gaan op de vrijheid van woordkeuze voor een journalist en een tweetal artikelen over het MH17-monument.

Beste David Jan Godfroid, Ik verwacht geen nieuw NOS-artikel als reactie op mijn beklag, maar een reactie onder dit blog, via Twitter of zelfs een Longtweet zou zeer worden gewaardeerd. Wellicht vind u dat ik helemaal fout denk en heeft u valide argumenten om mijn denkbeeld te veranderen. Enige verdere interactie zou mogelijk vruchtbaar kunnen zijn.

Het is de toon die de muziek maakt

Oekraïne is al geruime tijd het toneel van een geopolitiek schaakspel tussen "Oost" en "West", de koude oorlog opgewarmd tot een laaiend vuur. Dit gebeurt natuurlijk niet door een rechtstreekse confrontatie tussen de Verenigde Staten en Rusland, maar dat gaat via de zogenaamde proxies. De NAVO steunt het westers georiënteerde Kiev en Rusland steunt de separatisten in het oosten van Oekraïne. En de omschrijving van die laatste groep is een duidelijk voorbeeld van hoe woordkeuze van de media bepalend is voor de beeldvorming van de burger.

De  Oost-Oekraïense regio's Donetsk en Loehansk hebben samen 6,5 miljoen inwoners. In mei van 2014 werd daar een referendum gehouden over de onafhankelijkheid van Oekraïne en aansluiting bij Rusland. Volgens de separatisten heeft 89 procent in Donetsk en 96 procent in Loehansk in een referendum voor afscheiding van Oekraïne gestemd. Dit werd niet geaccepteerd door de regering in Kiev en tot op de dag van vandaag wordt daarover een bloedige strijd gevoerd. De woordkeuze om deze "separatisten" te omschrijven is divers.

De ene keer worden het gewoonweg "separatisten" genoemd, alhoewel "Pro-Russische separatisten" vaak de voorkeur geniet. Dat laatste is in mijn ogen vrij opmerkelijk als je beseft dat de regering in Kiev zelden tot nooit de "Pro-Navo regering in Kiev" wordt genoemd. De geopolitieke voorkeur wordt dus niet consequent toegevoegd, maar vooral als bijvoeglijk naamwoord aan de tegenstanders van het Westen vastgeplakt.

Nu wordt niet altijd het woord "separatisten" gebruikt. "Rebellen" is ook een term die met grote regelmaat wordt gebruikt. Maar waar een separatist nog gezien kan worden als een persoon die zich ergens van wil afscheiden met mogelijk een nobele ideologie heeft een "rebel" al direct een negatieve connotatie. Een rebel is recalcitrant, tegendraads, opstandig en niet goed voor stabiliteit en rust. Dus "Pro-Russische rebellen" betekent niet veel goeds...

Waar "Pro-Rusland" zich nog richt op ideologie, is een veel gebruikte term in het Engels "Russian backed separatists", wat "hands-on" inmenging van Rusland impliceert. Het "regime" in Kiev weet het nog bonter te maken, en noemt de separatisten botweg "terroristen".

En hier kunt u zien dat ik het principe van woordkeuze zelf ook toepas, want het "regime" of de "regering" in Kiev komt behoorlijk anders binnen bij de ontvanger van de boodschap. En of het gebruikte woord nu goed of fout is, dat is niet eens belangrijk in deze. Wat ik ermee wil duidelijk maken is dat de journalist verantwoordelijk is voor de woordkeuze, omdat dit van groot belang is voor de lezers. Het is een van de belangrijkste tools die een journalist heeft: woordkeuze.

Feest bij het Algemeen Dagblad

Mogelijk komt mijn afkeurende houding over de toon van Godfroid doordat ik eerst een artikel over ditzelfde onderwerp van het AD had gelezen. Hierin wordt het beeld geschapen van een openhartige en uiterst menselijke Burgemeester Vladimir Berezjnoj, die Nederlanders uitnodigt om daar naartoe te komen en zelf actief meewerkt bij het oprichten van het MH17-monument, ondanks de beperkte financiële middelen. Woordkeuzes als "'Wij willen alles doen om ze te helpen", "Zelf schep ter hand", "hoogstpersoonlijk" en "Ik heb ook gevoelens" dragen bij aan het positieve gevoel wat ik kreeg over het op te richten monument en de effort die erin wordt gestoken. Lof voor de lokale bevolking die, zoals het artikel beschrijft, die het monument betalen.

Minachting bij de NOS

Na het AD artikel las ik de berichtgeving van de NOS, van correspondent David Jan Godfroid. Alleen al de titel liet mijn alarmbellen rinkelen. "Grabovo bouwt nog snel monument voor herdenking MH17". "Nog snel"? Dit schepte bij mij direct een beeld van een afgeraffelde taak. Iets wat niet echt van belang is en geen waarde heeft, maar als verplichting toch nog maar even op het laatste moment is uitgevoerd. Het kwam bij mij binnen als weinig respectvol naar de familie van en de slachtoffers zelf. Ik vroeg me direct af waarom er niet simpelweg gebruik was gemaakt van de kop "Grabovo bouwt monument voor herdenking MH17".

Het artikel lezende werd mijn eerste gevoel bevestigd. Wellicht ben ik een zeurpiet, maar voor mij zit de duivel in de details. Zo staat er direct in de eerste zin: "Een waterpas, een troffel, wat betonnen platen". "Wat" betonnen platen? Waarom niet gewoonweg "betonnen platen"? Het gebruikte woord "wat" staat hier voor weinig, een paar, niet veel, ofwel niet van betekenis, waardeloos. En ook al is dat van de journalist niet zo bedoeld, dat is wel het beeld wat het in me oproept.

En dat woord "wat" komt in het korte item nogmaals terug. Nu bij het omschrijven van het te maken monument. "De burgemeester van het dorp, Vladimir Berezjnoi, vindt dat een herdenking onmogelijk is zonder monument op het heuveltje. Heel bijzonder zal het niet worden, want Grabovo heeft weinig te besteden. Wat graniet, marmer en een tekst."

"Wat graniet, marmer..."

Maar in deze alinea gaat het kleineren door. Ook al kan het zijn dat hier de waarheid wordt gesproken over het dorp en haar inwoners, het is de toon die de muziek maakt...

"Heel bijzonder zal het niet worden, want Grabovo heeft weinig te besteden."

Het spijt me zeer David Jan Godfroid, maar het feit dat de mensen van dit dorp hun beperkt financiële middelen bij elkaar hebben gebracht om überhaupt een MH17-monument op te richten is lovenswaardig. Al hadden ze een kruis van tweedehands hout geslagen en daarop met stift een tekst geschreven dan was dat in mijn beleving al bijzonder geweest. Het gaat er namelijk niet om of het een groot, duur of opzichtig monument wordt, dat is volledig ondergeschikt aan het idee dat dit monument, zonder steun vanuit Nederland, vanuit het hart van de mensen komt. En dat beste David Jan, dát is pas bijzonder... Uit het hart...

Dat Nederland niet heeft bijgedragen, ondanks de wens vanuit Grabovo, wordt niet verwerkt in het geschreven stuk, wel in het bijbehorende filmpje. Een gemiste kans om de (ontbrekende) rol van Nederland bij het oprichten van dit monument onder de aandacht van jullie lezers te brengen. Zonde...

Ook het volgende citaat van de burgemeester draagt bij aan de gecreëerde discutabele reputatie van de man en zijn burgers. "Ik weet nog niet wat erop komt te staan". Ik besef me dat dit de eigen woorden zijn van Berezjnoi, maar in het totaal plaatje draagt het slechts bij aan een negatief imago. Hij geeft duidelijk aan dat de verantwoordelijkheid hiervoor bij anderen ligt, maar het komt over alsof de man de boel niet goed op orde heeft, net zoals het "nog snel" bouwen van het monument. Of moet ik zeggen monumentje?

Want nadat tweemaal het woord "heuveltje" is gevallen verandert het monument uit de titel ineens in "monumentje". Ook dit verkleinwoord draagt weer bij aan de denigrerende toon die ik filter uit het artikel. Verkleinwoorden kunnen veel kracht met zich meebrengen...

De afsluitende alinea draagt wederom bij aan een imago van slechte organisatie en planning, want er wordt ineens in twijfel getrokken of het wel op tijd af zal komen. Was daar bij journalist Godfroid dan enige twijfel over? Immers betrof het slechts een monumenTJE, waar toch wel met 6 man aan werd gewerkt?!

Al met al was de smaak van dit artikel bitter, in tegenstelling tot de lofzang van het AD. Woordkeuzes worden gemaakt door de journalist. De woorden die David Jan Godfroid gebruikte vind ik verwerpelijk door de denigrerende toon. Als ik het verkeerd heb opgevat, het anders was bedoeld of er een andere reden is waarom mijn beklag niet gepast is, dan verneem ik dat graag.

PS het "monumentje" is al af, een dag voor de herdenking...

,,In herinnering van 298 overledenen. Onschuldige slachtoffers van de burgeroorlog''.
AD

De Kroongetuigen - De zaak Dutroux

De Kroongetuigen spit in een tweeluik over de zaak Dutroux het dossier uit aan de hand van een reconstructie van de feiten, van het onderzoek én van de verhoren van de daders. Op basis van de juridische waarheid en op basis van het materiaal uit het gerechtelijk dossier wordt een zo waarheidsgetrouw mogelijke weergave gebracht van deze gruwelijke moordzaak. Ook de maatschappelijke context en de enorme impact op de samenleving komen ruim aan bod. In de uitzending praten de programmamakers ook met talrijke getuigen die zeer nauw bij de zaak betrokken waren: Walter Denys (gerechtspsychiater), Michel Demoulin (hoofdspeurder), Michel Bourlet (procureur des konings Neufchâteau), Jan Fermon (advocaat Laetitia Delhez), Christian Mormont (gerechtelijk psycholoog Michelle Martin), Jean-Philippe Rivière (advocaat Sabine Dardenne), Ronny Baudewyn (advocaat Marc Dutroux) en de familie Marchal.

 

Kris Hoflack, algemeen hoofdredacteur VTM NIEUWS: “De zaak Dutroux heeft onze samenleving zo ingrijpend veranderd dat we vinden dat we zulke verhalen moeten blijven vertellen. Het is een sereen document met getuigenissen over trieste gebeurtenissen die maatschappelijk en historisch van groot belang zijn geweest.”

 

“We hebben tot het laatste moment ook geprobeerd een vergelijk te vinden met de heer Lambrecks, maar dat is helaas niet gelukt. We betreuren dit zeer. We hebben hem gisteren een aantal concrete voorstellen gedaan, maar hebben hierop geen reactie ontvangen. De heer Lambrecks heeft de voorbije maanden verschillende keren met de programmamakers gepraat en uiteindelijk beslist niet mee te werken. In die periode heeft hij nooit laten verstaan een probleem te hebben dat het programma er zou komen. Dat hij zo kort voor uitzending toch zijn bedenkingen kenbaar maakte, bracht ons in een moeilijke situatie. We hebben zeer veel begrip voor de bekommernissen van de heer Lambrecks en voor de gruwelijke zaken die de slachtoffers van Dutroux en hun nabestaanden overkomen zijn. Maar we begrijpen ook de andere getuigen die wél graag wilden dat we de reportage zouden tonen, omdat ze willen dat deze episode uit onze geschiedenis nooit meer wordt vergeten.”

 

De Kroongetuigen over de zaak Dutroux zal vanavond, donderdag 27 november (2014), uitgezonden worden. Het tweede deel van de reportage is voor volgende week donderdag.

Marc Dutroux is meester-manipulator  

Marc Dutroux misbruikte zijn slachtoffertjes niet alleen seksueel, maar onderwierp hen ook aan psychologische terreur. Op basis van de informatie die hij in krantenartikels vindt, liet hij Sabine Dardenne geloven dat hij in contact stond met haar ouders. “In de artikels waarin stond dat het meisje verdwenen was, stond ook dat haar vader een oud-politieagent was en haar moeder een verpleegster”, zegt Jean-Philippe Rivière, de advocaat van Sabine. “Zo liet hij haar geloven dat hij in contact stond met haar ouders.” Volgens gerechtspsychiater Walter Denys is Marc Dutroux een meester in manipuleren. “Hij is zeer goed in staat om te verleiden om iets te verkrijgen. Van iemand houden, interesseert hem niet, maar iets verkrijgen wel.”

Martin hielp meisjes niet "uit angst"
       

Michelle Martin, de echtgenote van Marc Dutroux op het moment van de feiten, had meermaals de kans om Julie en Melissa te helpen terwijl haar man in de gevangenis zat. Na twee maanden beslist Martin uiteindelijk toch om naar de kelder van het huis te gaan met een zak eten voor de kinderen. Maar wanneer ze die aan de meisjes wil geven, trekt ze de deur van het hok uit de haak. Ze barricadeert de deur en vlucht.
Aan de speurders verklaart ze dat ze daarna nooit meer teruggegaan is naar de kelder. Om de vier dagen ging ze wel naar het huis om de honden eten te geven. "Ik wou niet medeplichtig zijn", zegt ze. "Ik wou die kinderen wel helpen, maar ik was bang." Ze zegt ook dat ze waanbeelden ziet. "Voor mij waren het wilde beesten die hun plaats hadden ingenomen, die me zouden aanvallen."

Samantha Power: 'Oekraïne op weg model te worden voor andere landen'

 

'I think Ukraine is on road to becoming a model for countries countries around the world'  

 

Samantha Power is de Amerikaanse afgevaardigde bij de Verenigde Naties. En in een recent interview zegt ze het echt; 'Oekraïne is op weg een model voor andere landen te worden'. Oekraïne is een land ondergedompeld in oorlog, verscheurd door de Oost-West verkrachting en speelbal van de geopolitieke "war by proxy", maar Power ziet het als een lichtend voorbeeld voor de rest. Het is de wereld op z'n kop en veel gekker kan het toch niet meer worden?

 

Hieronder het Engelstalige bronartikel, met video. Statement op 8.17 minuten.

 

'Ukraine is on road to becoming a model for other countries', Samantha Power

United States Ambassador to the United Nations Samantha Power gave Ukraine Today an exclusive interview during her Kyiv visit to discuss ways of stopping the Kremlin’s aggression and to address the situation in the UN Security Council. 

According to Power, the U.S. president may be reluctant to provide lethal weapons to Ukraine due to risks of military escalation that may follow. However, Washington is willing to use economic and political isolation of Russia to provide for the implementation of Minsk Agreements, Ukraine Today reports.

“Overwhelmed by the Ukrainian spirit,” the U.S. ambassador to the UN called her trip to Ukraine a great opportunity to get facts and the truth about the reality of the Ukrainian crisis, as Russia dramatically distorts the information regarding Ukraine at the UN Security Council, she said.

Read more on UNIAN: http://www.unian.info/society/1090045-ukraine-is-on-road-to-becoming-a-model-for-other-countries-samantha-power-video.html

Oekraïne debat in de Balie - 25 juni

 

Op 25 juni presenteren wij u: Een debat in De Balie, Amsterdam

De rol van de westerse media en de geopolitieke belangen in het conflict in Oekraïne

Tijdens het debat zullen de sprekers ingaan op de vraag of de westerse media in staat zijn tot objectieve berichtgeving rond het conflict in Oekraïne. Zij belichten de geopolitieke en historische achtergronden van het conflict en plaatsen het geheel in zowel Europese als mondiale context. Er worden conflictscenario’s geschetst, en ook zal het onderzoek naar de crash van de MH17 de revue passeren.

Prof. Karel van Wolferen (1941), emeritus hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam; was
lange tijd Oost-Azië-correspondent voor NRC Handelsblad; auteur van The Enigma of Japanese
Power.  Zijn website is: www.karelvanwolferen.com

Dr. Jan van der Putten (1941), gepromoveerd aan de Universiteit Leiden; was lange tijd
correspondent voor o.a. NRC Handelsblad en de Volkskrant;  China- en Midden-Oosten-expert.
Auteur van o.a Verbijsterend China en China, wereldleider? Drie toekomstscenario's. Zijn website is: www.janvanderputten.com

Joost Niemöller (1957), onderzoeksjournalist, auteur en blogger; zijn laatste boek heet MH17 
De Doofpotdeal. Andere boeken van zijn hand zijn o.a. Wraak! en De maand erna. Zijn website is:
www.joostniemoller.nl

Plaats:
De Salonzaal van Grand Café De Balie, Amsterdam.

Tijd:
25 juni 2015 19.30 - 21.30

Kosten:
7,50 euro
5 euro studenten/CJP/Stadspas

Programma:
19.15 - 19.30 Ontvangst in de Salonzaal van De Balie
19.30 - 20.45 Presentaties van de sprekers
20.45 - 21.30 Debat met het publiek

Kaarten bestelt u op  www.debalie.nl/agenda.

Voor meer info kunt u mailen naar bakker.auke@gmail.com

Operatie Paperclip - WOII Nazi's kregen "vlucht"-tickets naar Amerika (Annie Jacobsen)

Als ik u vertel dat dat na de Tweede Wereldoorlog niet alle Duitsers berecht zijn, maar topkoppen een ticket naar de Verenigde Staten kregen om hun werk voort te zetten, dan valt u mogelijk direct van uw stoel of zult mij verketteren als complotdenker. Dat het een vaststaand historisch feit is, dat weten niet veel Nederlanders. Het klinkt natuurlijk vreemd om 1500 oorlogsmisdadigers een vrijgeleide te geven, maar de realiteit is vaak vreemder dan fictie: Operation Paperclip.

Leest u hieronder de omschrijving van de Nederlandse Wikipedia, of hier de meer uitgebreide Engelse. Hieronder staan ook twee documentaires geplakt, met hun omschrijving, en de omschrijving van een recent boek van Annie Jacobsen. En wilt u nog meer weten over Operatie Paperclip (orgineel Operation Overcast), dan is het internet uw grootste vriend, of u kunt het boek kopen van Annie Jacobsen.

Operatie Paperclip was een geheime operatie van de Verenigde Staten, aan het eind van en vlak na de Tweede Wereldoorlog, om zo veel mogelijk technologische vernieuwingen die in nazi-Duitsland waren ontwikkeld naar de VS over te brengen.

Men maakte jacht op onder andere Duitse geleerden die hieraan werkten, de archieven die hierop betrekking hadden en prototypes die eventueel al gemaakt waren. De bekendste geleerde die de Amerikanen hiermee in handen kregen was Wernher von Braun die met vrijwel zijn gehele team van ingenieurs en geleerden naar de VS ging. Met hun kennis maakten ze het mogelijk dat de VS bruikbare raketten konden ontwikkelen voor militaire doeleinden en voor de ruimtevaart.

Volgens sommige complottheorieën zouden er met Operatie Paperclip ook meer duistere technologieën van de nazi's zijn buitgemaakt die in nog altijd geheimgehouden militaire toestellen toegepast zijn. Ufo's zouden hiervan voorbeelden zijn. Volgens deze theorieën zijn ufo's dus geen buitenaardse ruimteschepen, maar Amerikaanse militaire projecten.

Uit een geheim rapport dat in 2010 in handen kwam van The New York Times blijkt dat Amerika na de oorlog een groot aantal nazi's onderdak heeft geboden, waaronder de raketwetenschapper Arthur Rudolph. De CIA regelde voor hen verblijfspapieren en een baan.^[1][2]

Annie Jacobsen "Operation Paperclip"
Author Annie Jacobsen presents a fascinating topic from her new book, Operation Paperclip, and takes questions from the audience. This event was recorded February 26, 2014 at Politics & Prose bookstore in Washington, D.C.

Founded by Carla Cohen and Barbara Meade in 1984, Politics & Prose Bookstore is Washington, D.C.'s premier independent bookstore and cultural hub, a gathering place for people interested in reading and discussing books. Politics & Prose offers superior service, unusual book choices, and a haven for book lovers in the store and online. Visit them on the web at http://www.politics-prose.com/



Het boek op Bol.com
In the chaos following WWII, many of Germany's remaining resources were divvied up among allied forces. Some of the greatest spoils were the Third Reich's scientific minds--the minds that made their programs in aerospace and rocketry the best in the world. The United States secretly decided that the value of these former Nazis' forbidden knowledge outweighed their crimes, and the government formed a covert organization called Operation Paperclip to allow them to work without the knowledge of the American public. Drawing on exclusive interviews with dozens of Paperclip family members, with access to German archival documents (including, notably, papers available only to direct descendants of the former Third Reich's ranking members), files obtained through the Freedom of Information Act, and lost dossiers she recently discovered at the National Archives, Annie Jacobsen will follow more than a dozen German scientists through their postwar lives and into one of the most complex, nefarious, and jealously guarded government secrets of the 20th century.

Operation Paperclip- The CIA, NASA & The Third Reich
Operation Paperclip was the codename under which the US intelligence and military services extricated scientists from Germany, during and after the final stages of World War II. The project was originally called Operation Overcast, and is sometimes also known as Project Paperclip.

Of particular interest were scientists specialising in aerodynamics and rocketry (such as those involved in the V-1 and V-2 projects), chemical weapons, chemical reaction technology and medicine. These scientists and their families were secretly brought to the United States, without State Department review and approval; their service for Hitler's Third Reich, NSDAP and SS memberships as well as the classification of many as war criminals or security threats also disqualified them from officially obtaining visas. An aim of the operation was capturing equipment before the Soviets came in. The US Army destroyed some of the German equipment to prevent it from being captured by the advancing Soviet Army.

The majority of the scientists, numbering almost 500, were deployed at White Sands Proving Ground, New Mexico, Fort Bliss, Texas and Huntsville, Alabama to work on guided missile and ballistic missile technology. This in turn led to the foundation of NASA and the US ICBM program.

A Wave of Peace - Pilgrimage to the School of the Americas

Omschrijving op Youtube:

An hour long video presenting a pilgrimage to the School of the Americas by civil rights attorney Alan Graf. The video features interviews with torture victims, Cynthia McKinney, Father Roy Bourgeois, and Congressman Jim McGovern. There are also some great scenes of marching and music from this year's event along with a rousing speech from Dennis Kucinich.

Omschrijving Overshoot
Video of a journey/pilgrimage to the School of the Americas Vigil in Ft. Benning GA. Interviewer Alan Graf speaks with activists and victims who were tortured at the hands of School of the Americas graduates. The video shows the three days of the vigil and the buildup to the final day of the Vigil's procession in front of the gates of Ft. Benning. The video is dedicated to the memory of Esteban Chuj, a Guatlemalan Cackchiquel Indian leader who was kidnapped in the middle of the night by Guatemalan death squads trained at the SOA, who later killed him for his involvement in bringing running water to his village.

The School of the Americas: Class over?

Al Jazeera Americas - Inside Story - The School of the Americas: Class over? (2012)

Some of Latin America's most notorious dictators graduated from the military academy in Fort Benning, Georgia.

From Argentina and Chile, to Colombia, Guatemala and Mexico, there are few countries in Latin American untouched by the School of the Americas. Based at Fort Benning in the US state of Georgia, the military academy has trained 65,000 Latin American soldiers over six decades. And its roster of graduates who eventually came to lead their countries is impressive - were it not for the fact that they are considered some of the continent's most notorious dictators of the last century. Overall, the School of the Americas has produced soldiers and generals responsible for the massacre and torture of tens of thousands of people across Latin America. From among its infamous alumni are 11 former Latin American dictators including: Argentina's Leopoldo Galtieri, Rios Montt of Guatemala and Raoul Cédras of Haiti. Other notorious graduates include: El Salvador death squad leader Roberto D'Aubuisson who killed and tortured thousands during El Salvador's civil war. As it stands six countries have withdrawn their troops from the school; they are Argentina, Bolivia, Venezuela, Nicaragua, Uruguay and Ecuador. But decades on from the Cold War, the school's influence is still being felt today: four of its graduates helped orchestrate the 2009 coup in Honduras. Understanding such consequences requires little stretch of the imagination when considering what attendees were being taught. Training manuals that were used were declassified in 1996. They advocated the use of fear, payments of bounties for enemy dead, extortion, beatings and false imprisonment, as well as the use of truth serum. The term "neutralisation" was also used - which the US department of defence has admitted is a euphemism for illegal execution. Outraged at its programme, the US House of Representatives voted to close the school in 1999 but it opened almost immediately afterwards under a different name. Sixty-nine House members renewed the call for its closure in a letter to Barack Obama, the US president, last year. This week, leaders of School of the Americas Watch, which campaigns for the permanent closure of the institution, went on trial in Washington DC on civil disobedience charges. So we ask: What role does the School of the Americas play in Latin America now?

Joining Inside Story Americas, with presenter Shihab Rattansi, to discuss this are guests: Hector Aristizabal, a Colombian torture survivor; Nico Udu-Gama, an organiser from School of the Americas Watch; and Peter Kornbluh, a senior analyst from the National Security Archive.
 
FACTS ABOUT THE SCHOOL OF AMERICAS: 

• It was founded in Panama in 1946 with the stated objective of promoting stability in the region.
• However, it soon acquired the nickname, the "School of Coups".
• Under the terms of the 1984 Panama Canal Treaty, the School of the Americas was forced out of Panama and was relocated to Fort Benning in Georgia.
• Under pressure from Congress it was officially closed in 2000; however the Western Hemisphere Institute for Security Cooperation was opened on the same site in 2001.
• It currently trains about 2,000 soldiers from across Latin America and the Caribbean.