Pedo-priester Wesolowski dood gevonden. Geluk bij een ongeluk?

Het was voor het eerst dat de Vaticaanse rechtbank een ontuchtelijke geestelijke zou gaan berechten, normaal gesproken staan daar alleen kleine criminelen terecht, zoals zakkenrollers. Maar zo ver zal het niet komen.

Hoe of wat de man aan zijn einde is gekomen is niet geheel helder, net zo min of hij wel werkelijk berecht zou gaan worden. Trouw schrijft: "De van pedofilie verdacht voormalige aartsbisschop Jozef Wesolowski is dood aangetroffen in zijn cel in Vaticaanstad. Hij wachtte daar op zijn proces. Wesolowski werd beschuldigd van betaalde seks met minderjarigen en het bezit van kinderporno." NRC vertelt het net iets anders: "Wesolowski werd door Paus Franciscus teruggezet in de lekenstand en onder huisarrest geplaatst. Hij zou verschijnen voor een kerkelijk tribunaal dat kindermisbruik bestraft. Het proces ging niet door vanwege zijn slechte gezondheid." NOS: "De ex-prelaat was al enige tijd ziek en verbleef ook op de intensive care van het ziekenhuis in Rome. Daarom werd de rechtszaak tegen hem uitgesteld." De Standaard: "In september 2014 werd de Pool gearresteerd en in afwachting van zijn proces in een kamer van het justitiepaleis onder huisarrest geplaatst. Vanwege zijn zwakke gezondheid kreeg hij in december wat meer bewegingsruimte in het Vaticaan."

Zat hij in de cel, had hij huisarrest, lag hij op het IC, onderdak in het justitiepaleis of huppelde rond in Vaticaanstad? Wie het weet mag het zeggen.... Maar waar hij ook verbleef, hij is niet meer...

Het Vaticaan laat weten dat het erop lijkt dat Wesolowski, die 67 was, een natuurlijke dood is gestorven. Hij had gezondheidsproblemen. Er wordt nog sectie verricht op zijn lichaam., maar De Grijze Duif heeft er weinig vertrouwen dat dit een andere uitkomst zal geven.

Vorig jaar werd Wesolowski al uit de priesterstand gezet, vanwege misbruik dat plaatsgevonden zou hebben in zijn tijd als Vaticaans ambassadeur in de Dominicaanse Republiek. Gehuld in burgerkleren en een baseballcap ging hij meermalen naar een strand dat bekend stond om het feit dat er kinderprostituees rondhingen, zo melden Dominicaanse media.

Het proces tegen Wesolowski zou voor het Vaticaan een belangrijke gelegenheid geweest zijn om te laten zien dat de rooms-katholieke kerk tegenwoordig optreedt tegen seksueel misbruik in de eigen gelederen. Maar deze kans is een stille dood gestorven. Geluk bij een ongeluk?

Een natuurlijke dood? NATUUUURLIJK!!! Als ze maar lang genoeg wachten zijn al die pedoseksuele roomse kindermisbruikers voor het zingen de kerk uit...

Edit:
Spitsnieuws weet iets opmerkelijks te melden wat ik bij de andere media niet had gelezen:
"Een dag voor zijn proces is voormalig aartsbisschop Jozef Wesolowski dood gevonden in zijn kamer in Vaticaanstad."

Ook schrijven ze:
"Paus Franciscus heeft eerder aangegeven de bezem door de kerk te willen halen vanwege de schandalen over het misbruik van kinderen binnen de kerk."

Gaat met de dood van Wesolowski de bezem nu weer terug in de kast?

Wat een toeval allemaal zeg... Het kan verkeren... En de kindertjes? Die hebben levenslang...

KLM en NL media misbruiken MH17: Valentina Lisitsa

Vandaag weer "vol op" aandacht voor MH17, en als het niet anders kan, dan wordt er gewoon weer iets verzonnen, zolang de Russische demonisering maar doorgaat. Valentina Lisitsa haar muziek is in de ban gedaan, op de vluchten van de KLM, om niet gedane MH17-uitspraken.

De volkskrant schrijft: "De vliegmaatschappij bevestigt het besluit via een woordvoerder. 'We zijn er via sociale media op geattendeerd dat Lisitsa sympathie heeft betuigd voor de aanval op MH-17', zegt een woordvoerder. 'Dat is afschuwelijk. We verwijderen haar muziek nu van alle vluchten.'

De copyshop van RTL weet het ongeverifieerde bericht klakkeloos na te braken.
De NOS in de slipstream: "Volgens klagende passagiers heeft ze in tweets sympathie betuigd met de aanslag op vlucht MH17"

Waar de NOS spreekt over "Passagiers", stelt de Volkskrant: "De klacht komt van een actiegroep die stelling neemt tegen artiesten die het regime van Vladimir Poetin steunen."

Nu sluit het een het ander niet uit, want ook een actiegroep kan onder de categorie passagiers vallen. Maar het idee dat het een anti-Poetin actiegroep betreft maakt het een stuk minder neutraal dan passagiers. Wie zijn die passagiers uit de actiegroep? Hoe heet die actiegroep? Waar komen de gelden vandaan om die actiegroep te ondersteunen? Allemaal essentiële vragen die onze informerende liegende media onbeantwoord laten. Ook geen enkel Nederlands medium die Valentina Lisitsa zelf aan het woord laten. Tot zo ver het fenomeen wederhoor...

Wellicht het belangrijkste zinnetje uit het VK artikel is de volgende: "De KLM heeft vervolgens zelf onderzoek gedaan naar de uitlatingen van Lisitsa."

Nou, dan moeten het flinke speurneuzen zijn bij onze royal birds, want er is geen ziel op Twitter die een dergelijke steunbetuiging van Lisitsa kan vinden! Ik daag u uit, want wie dit wel kan vinden bewijst mijn ongelijk. Maar dat gaat niet gebeuren, zoals hier helder wordt weergegeven.

Werkelijk om te kotsen!

Nu, na deze zuivere karaktermoord, eerst maar eens even tot rust komen met wat muziek van Valentina Lisitsa zelf, de meest populaire klassieke artiest op Youtube.

Waarom juist overheden complottheorieën voeden

Gisteren was het weer zo ver dat er op zaplog een pseudowetenschappelijk artikel over complottheorieën werd gepost, met een conclusie a la: complottheorieën geven houvast aan mensen die geen grip hebben op hun leven.

Mijn grootste commentaar bestaat uit het gemis in de meeste van dergelijke studies van nuance en realiteit. Nuance omdat er wordt uitgegaan van wel of niet geloven in een complottheorie, waardoor er geen ruimte is gemaakt voor het grijze gebied. Het leven is niet zwart/wit, en dat is ook van toepassing op dergelijke theorieën. De wens voor nuance is dan ook niet voor niets één van de achterliggende redenen voor mijn naam de GRIJZE duif...

Maar ook het gemis van realiteit stoort me. Wat ik daarmee bedoel is dat bijvoorbeeld 911 bij dergelijke studies vaak de revue passeert, terwijl de officiële verklaring voor die dag niet meer is dan een complottheorie, met de nadruk op theorie. En dat geldt voor veel meer zaken, of het nu de aanslagen in Londen betreft of de terroristische aanslag op vlucht MH17.

Overheden en individuele politici zijn er altijd als de kippen bij om dergelijk geweld te veroordelen en onderzoeken aan te kondigen. Transparantie en verantwoording klinken leuk, maar hebben bitter weinig met de afhandeling van dergelijke zaken te maken.

Het waren immers 911 commissieleden zelf die vertelden dat het onderzoek niet deugde. Ook bij 7/7 werd opheldering beloofd, maar zitten er 10 jaar later nog steeds grote gaten in het officiële verhaal. En de wijze waarop onze eigen overheid met MH17 omgaat maakt voor steeds meer medelanders duidelijk dat het een farce betreft. Kijk alleen maar naar de censuur die is toegepast op de WOB verzoeken van de media. Ronduit absurd, en het tegenovergestelde van transparantie.

Zo lang als overheden van alles beloven in dergelijke zaken, maar hun eigen beloftes niet nakomen, zijn het juist die overheden die ruimte geven tot complotdenken. Sterker nog, als de overheden dergelijk onverantwoord gedrag vertonen, is het uiterst legitiem om iedere complottheorie ter berde te brengen. Ze lokken het hiermee 100% uit, en zijn daarmee schuldig aan het voeden van dergelijke theorieën.

Dat complottheorieën steeds meer voet aan de grond krijgen heeft niet slechts te maken met de wanprestaties bij zaken als 911, 7/7 of MH17, maar ook met het feit dat steeds weer blijkt dat de theorieën feit bleken. Ik kan hierbij wijze op de pedoseksuele wanpraktijken van de elite in de UK, het FIFA debacle of westerse militairen vermomd als moslimterroristen, die zelf de ellende uitvoeren die ze zeggen te bestrijden.

Het wantrouwen richting overheid is alles behalve misplaatst. Internet zorgt ervoor dat dergelijke sentimenten makkelijker decimeren. De oude reguliere media doen er alles aan om de oude status quo te behouden, maar dat kraakt met de dag harder, en er komt een dag dat de bom barst. Wanneer dit gebeurt is dit niet aan de complotters te wijten, maar aan de overheden en hun bedrog, gelieg en censuur. Er is dan ook maar 1 partij die dergelijke sentimenten kan wegnemen, en dat is de overheid. In plaats van de bestrijding van onwelgevallige tegengeluiden, zou de overheid er alles aan moeten doen eigen geloofwaardigheid op te poetsen. En dat kan door het stoppen van het voeden van complottheorieën en transparant zaken uit de doeken te doen.

Maar het is oorlog, of u dat nu wilt of niet. Niet met bommen en granaten, maar met informatie. Een oorlog om uw brein. Informatie dominantie is een belangrijk onderdeel van "Full Spectrum Dominance". Het ridiculiseren van alternatieve visies of zelfs het doodzwijgen daarvan is hierbij een belangrijke tool. Het feit dat de overheden ons blijven voorliegen terwijl ze bakken met geld uitgeven aan sockpuppets of hoe je dat ook wilt noemen, geeft niet het beeld van een overheid die zal stoppen met het voeden van complottheorieën, maar het juist extra kracht bij zet. Waarvoor dank.

Not! :-(

Aantal verkooppunten "Het Vaatstra complot" stijgt gestaag! Helpt u mee?

Het aantal winkels waar het boek "Het Vaatstra complot" van Wim Dankbaar verkrijgbaar is groeit gestaag. Na een moeizame start waarbij de media dit explosieve boek volledig heeft stil gezwegen, stijgt ook de verkoop nu het aantal verkoopplekken toeneemt. Iedere dag wordt de lijst langer en het aantal verkochte boeken groter. En dat is belangrijk, want de boodschap van dit boek treft iedere Nederlander!

Weet u niet waar ik het over heb, dan kunt u hier meer informatie over dit boek vinden, of hier een interview met de auteur Wim Dankbaar. Gelooft u na het lezen van het boek nog steeds dat Jasper Steringa de verkrachter en moordenaar is van Marianne Vaatstra, dan krijgt u het aankoopbedrag terug van de auteur. Zonder risico's voor u dus: niet goed, geld terug.

Hieronder de lijst van winkels waar "Het Vaatstra complot" op voorraad is. Daaronder een voorbeeld brief die u zou kunnen gebruiken om ook boekhandels bij u in de buurt te benaderen om dit boek op voorraad te nemen. Alle hulp bij het verspreiden van de boodschap die dit boek in zich draagt is meer dan welkom. Helpt u ook mee?

Verkooppunten per 22-08-2015 :
Alkmaar – Boekhandel Van der Meulen
Almelo – Boekhandel Broekhuis
Almere – Boekhandel Stumpel
Amsterdam – Boekhandel Zwart op Wit
Arnhem – Eco Electronics
Arnhem – Boekhandel De Poort
Assen – Boekhandel Iwema
Den Bosch – Boekhandel Heinen
Breda – Cigo Moerwijk
Drachten – Boekhandel van der Velde
Eindhoven – Boekhandel Van Piere
Emmeloord – Boekhandel Marsman
Emmen – Boekhandel Plantage
Enschede – Boekhandel Broekhuis
Groningen – Boekhandel van der Velde
Heemstede – Boekhandel Blokker
Hengelo – Boekhandel Broekhuis
Hengelo (Gld) – Boexcellent
Hoorn – Boekhandel Stumpel
Katwijk – Readshop
Leeuwarden – Boekhandel van der Velde
Maassluis – Boekhandel Koningshoek
Maastricht – Boekhandel De Tribune
Maastricht – Boekhandel Dominicanen
Middelburg – Boekhandel De Drukkerij
Noordwijk – Boekhandel van der Meer
Nijmegen – Boekhandel Dekker v.d Vegt
Nijmegen – Boekhandel Roelants (voorheen De Oude Mol)
Purmerend – De Nieuwste Tijd
Purmerend – Primera Weidevenne
Purmerend – Primera Wormerplein
Roermond – Boekhandel Plantage
Rotterdam – Boekhandel Donner
Sneek – Boekhandel van der Velde
Sneek – Cigo
Surhuisterveen – Boekhandel Douma
Tilburg – Boekhandel Gianotten Mutsaers
Urk – Cigo
Utrecht – Boekhandel Broese
Veendam – Cigo
Vlissingen – Boekhandel De Drukkerij
Wijchen – Lektuurhandel Robben
Winterswijk – Boekhandel Kramer
Zutphen – Readshop
Zwijndrecht – Boekhandel Hyperion

Voorbeeldbrief:

Geachte directie, Ik geef u graag deze brief namens Wim Dankbaar, schrijver van het boek “Het Vaatstra Complot”, dat sinds 1 juni 2015 is verschenen. Dit is een zeer belangrijk werk, dat de corruptie binnen ons Ministerie van Justitie blootlegt. In het boek wordt haarfijn en overtuigend uitgelegd dat Marianne Vaatstra niet door Jasper Steringa is verkracht en vermoord, maar door twee Duitsers en asielzoekers in een stacaravan op het terrein van het AZC Kollumerland. Maar dat is niet eens het schokkende aan dit boek. Nee, het schokkende is dat Justitie dit op de dag van de moord, 1 mei 1999, al wist. Want het 15 jarige vriendje van de moordenaar Ali Hassan, Feik Mustafa, is meteen die ochtend van het AZC opgehaald en op het politiebureau te Buitenpost verhoord. Dit is gebeurd naar aanleiding van de tip van Bauke Vaatstra, de vader van Marianne, en Aafke Kloosterman, de beste vriendin van Marianne. Die zeiden meteen dat Marianne twee weken eerder door Feik en Ali waren bedreigd met een keeldoorsnijdend gebaar in bar-dancing Ringo. Nou, dan gaan we meteen naar het AZC, zeiden de rechercheurs. En dat is ook gebeurd. Feik was getuige van de moord en heeft het hele verhaal op het politiebureau verteld. Wie de moord heeft gepleegd, waar het is gebeurd en wie erbij waren. Maar die informatie is niet gebruikt om de daders te pakken. Nee, hij is gebruikt om de daders stiekem weg te sluizen. Dit is gedaan door Joris Demmink en Harm Brouwer, destijds de Directeur Generaal Vreemdelingenzaken en de Hoofdofficier van Friesland. Joris Demmink is sindsdien 10 jaar lang de Secretaris Generaal van Justitie geweest en Harm Brouwer is 8 jaar lang de baas van het Openbaar Ministerie geweest. Het zijn hele goede vrienden die ook vanuit hun functies dagelijks overleg hadden. Wim Dankbaar stelt dus gewoon dat de topmannen van ons Ministerie van Justitie verantwoordelijk zijn voor het wegsluizen en vrijpleiten van de werkelijke moordenaars van Marianne Vaatstra! En daar vervolgens 16 jaar lang naar ons over gelogen hebben, veinzend dat ze er alles zouden doen om de moord op te lossen. Over Joris Demmink heeft u misschien al wat gehoord in het nieuws. Hij wordt al jaren in verband gebracht met pedofilie en seksueel misbruik van minderjarige jongens. En nu eindelijk strafrechtelijk onderzocht. Maar ook dat heeft lange tijd het nieuws niet gehaald.

Minimaal twee gezinnen zijn in dit proces finaal kapot gemaakt en getraumatiseerd: Het gezin Vaatstra en het gezin Steringa. Nu denkt u wellicht: Dit kan toch niet in Nederland? Wij hebben hier toch een keurig nette rechtstaat? En die Steringa heeft toch bekend? En er was toch een 100% DNA match? Wie gaat er nu een moord bekennen die hij niet heeft gepleegd? Het kan allemaal wel. Dat is de conclusie van iedereen die dit boek leest. U kunt dat al zien aan de reviews op Bol.com. En bovendien belooft Wim Dankbaar elke lezer zijn geld terug die na lezing nog steeds meent dat Jasper Steringa de moordenaar is van Marianne Vaatstra. Het lijkt misschien een goedkope stunt, maar dit aanbod heeft Wim nog geen cent gekost. Maar is het niet ook in het nieuws geweest dat de moeder van Marianne, Maaike Terpstra, fel tegen dit boek is en er zelfs een proces tegen aangespannen heeft om het te verbieden? Het is allemaal gespin van het Openbaar Ministerie. Maaike is zelf nooit aan het woord gelaten in de media en vertelt iedere vriendin dat wat haar betreft de waarheid in dit boek staat.

Maar hoe komt het dan dat dit boek tot nu toe nog zo weinig aandacht heeft gekregen in de media? Welnu, dat is heel simpel. Onze media durven geen aandacht te geven aan de misdrijven van onze hoogste ambtenaren. Dat de topmannen van onze Justitie de moordenaars van Marianne Vaatstra al in het weekend van de moord hebben weg gesmokkeld en ons daar 16 jaar lang over hebben voorgelogen, en uiteindelijk een DNA match vervalst hebben en een onschuldige veeboer zo gek hebben gekregen om de moord op zich te nemen, om zo de doofpot voor eens en altijd te sluiten, dat gaat zover buiten het normale denkraam van de gemiddelde burger, dat de media er niets mee durven te doen. Ook al zijn de bewijzen nog zo hard. In feite worden zo deze gruwelijke misdrijven van onze overheid beschermd door onze zogenaamde vrije pers. En daarom moet dit boek op een andere manier onder de aandacht gebracht worden. Dit boek zou in elke boekhandel moeten liggen. Dat is het doel van deze brief. Want Wim Dankbaar heeft een heel mooi aanbod voor u.

Geheel vrijblijvend kunt u een doos van 8 stuks bestellen. U krijgt dezelfde marge als bij Centraal Boekhuis. Maar u betaalt alleen de boeken die u daadwerkelijk verkoopt. Wat u niet verkoopt laat Wim na 4 maanden bij u ophalen. Het enige dat Wim vraagt is dat u de boeken op een prominente plek in uw winkel legt. Het is dus een aanbod van “no strings attached en zero risk.”

U kunt Wim bereiken op dank@xs4all.nl of 023-5268730. En denkt u nou niet dat zijn boek een broodje aap is. Joris Demmink staat pontificaal afgebeeld op de cover als “Hoofd Doofpot”. Maar hij heeft nog niets ondernomen tegen het boek, ondanks dat Wim zijn advocaten al in april op de hoogte heeft gebracht over de inhoud en strekking van het boek. Hoe gek is dat? Stelt u zich even voor dat u 10 jaar de baas van Justitie was en u wordt in een boek beschuldigd van het wegsluizen en beschermen van de moordenaars van Marianne Vaatstra? Waarom zou u daar niets tegen doen, als het niet waar is? Dat komt omdat Joris als geen ander weet dat in dit boek de waarheid staat. Hij wil daarom niet dat het in de publiciteit komt. Wat natuurlijk wel gebeurt als hij een zaak aanspant tegen Wim en zijn boek. Juist daar is Joris heel erg bang voor. En terecht! U kunt via het risicoloze aanbod van Wim het aan de kaak stellen van deze onvoorstelbare misstand een handje vooruit helpen.

Meer informatie: www.hetvaatstracomplot.nl of rechtiskrom.wordpress.com

MH17 en PNAC - iets om over na te denken...

PNAC staat voor "Project for a New American Century" en is een legendarische Amerikaanse denktank, veelal bekend om hun paper "Rebuilding America's Defenses: Strategies, Forces, and Resources For a New Century" uit september 2000. Een aantal bekende namen van deze topbreinen zijn Dick Cheney, Donald Rumsfeld, Paul Wolfowitz, Francis Fukuyama en voor diegene die het theater voor komende Amerikaanse verkiezingen heeft gevolgd, Jeb Bush.

In het kort gaat het rapport over de Amerikaanse dominantie van de wereld en hoe die te behouden. Wellicht het meest controversiële citaat uit dit document is: "Further, the process of transformation, even if it brings revolutionary change, is likely to be a long one, absent some catastrophic and catalyzing event – like a new Pearl Harbor." Wat er eigenlijk staat is dat een ramp het proces van gewenste verandering enorm zou bespoedigen. Binnen een jaar werd hun "droom" werkelijkheid en werd 911 hun nieuwe Pearl Harbor.

Rampen worden aangewend door politici om economische en politiek anders onhaalbare zaken erdoor te drukken, met ongekende spoed en vaak zonder wedeweten van burgers. Naomi Klein heeft dit mechanisme voortreffelijk uitgelegd in haar boek De Schok Doctrine. Hier kunt u ook naar een lezing van haar kijken.

Nu stond vandaag in Trouw een interview met Mark Leonard, medeoprichter en directeur van de Europese Raad voor Buitenlandse Betrekkingen, een denktank met vestigingen in zeven verschillende Europese landen. Zijn opmerking over MH17 is er eentje om over na te denken wanneer we de geschiedenis van PNAC en 911 in ogenschouw nemen. Mogelijk is het slechts een onbeduidende opmerking tussendoor voor lezers, maar ik vind het veelzeggend.

"zonder de MH17 zou het heel lastig geweest zijn om voldoende steun te vinden voor de zwaardere sancties tegen de Russische economie."

Dat er veel mis is met de Europese houding ten aanzien van Rusland is pijnlijk zichtbaar geworden na MH17. Dat niet iedereen meegaat in dit "process of transformation" na het "catastrophic and catalyzing event" genaamd MH17 en tegengas geeft op de anti-Rusland politiek is zeldzaam en daarom prijzenswaardig. Vandaar dat ik speciaal de aandacht wil vestigen op "de Dame in de Rode jurk" Sahra Wagenknecht, die met Angela Merkel de vloer aanveegt in de Bondsdag over haar politiek tegen Rusland.

Als we nu ook maar eens een Nederlandse politicus hadden die op een soortgelijke wijze van leer zou trekken tegen Mark Rutte en kornuiten. Want als "iemand" kwalijk genomen kan worden dat MH17 politiek misbruikt wordt over de rug van de slachtoffers, dat is dat ons kabinet. Wat een absurd en bespottelijk VN-spektakel hadden we deze week weer...

Voor nu, hulde voor Wagenknecht, met grote dank aan Willem Zweers van Derde-wereldoorlog.nl voor de Nederlandse ondertiteling!

"In Wijchen weer schietincident politie!" De toon Godfroid, de toon...

 

In mijn vorige post probeerde ik David Jan Godfroid uit te leggen dat het de toon is die de muziek maakt wanneer een verslaggever een verhaal voor de lezer schrijft. Maar mijn boodschap is helaas niet goed binnen gekomen, wellicht niet de juiste toon. De kern van zijn reactie op mijn blog was dat een feit een feit is, kan hij niets aan veranderen. En dat is zoooo fout. Want het is juist daar waar de journalist een essentiële rol gaat spelen, het weergeven van de feiten.

Als journalist ben je eigenlijk een kunstenaar met woorden. Als een schilder met kwast, balletdanseres met spitzen en muzikant met computer boetseer je als schrijver de letters tot een geheel naar jouw hand. Welke insteek wil ik mijn onderwerp geven? Wat vertel ik wel en wat niet? Hoeveel aandacht geeft ik een onderdeel? Welke woorden gebruik ik hiervoor? Gebruik ik verkleinwoorden? En hoe vaak dan eigenlijk? Keuzes... die maken dat het niet een verhaal, maar jouw verhaal is. Een journalist is alles behalve een passief doorgeefluik van droge feiten.

De verslaggeving over het incident in Wijchen van vannacht is een uitstekend voorbeeld van verschil in "toon". Door eenvoudigweg een aantal kopen met elkaar te vergelijken zou voor iedereen duidelijk moeten zijn dat dezelfde feiten met geheel andere lading aan de lezer wordt gepresenteerd.

In Wijchen weer schietincident politie!

Wijchen is een dorpje in de provincie Gelderland. Vandaag kwam de wandelstoet van de Vierdaagse door de straten gekronkeld, en dat is ieder jaar weer volop feest op "Rose woensdag". In de voorgaande nacht ging het er echter minder feestelijk aan toe. Het verhaal gaat dat 20 jongeren 5 jongeren belaagde waardoor een massale vechtpartij ontstond. Toen de politie ter plaatse kwam was de grootste groep reeds gevolgen. Bij een zoektocht werd een vluchtende scooter gespot met 3 jongeren, waardoor de agenten de achtervolging inzetten. 2 vielen van de scooter en 1 van hen brak hierbij een been. Beide heren werden direct gearresteerd. De derde jonge man die op de vlucht sloeg wilde bij een volgend stopteken hieraan geen gehoor geven. Pas toen de politie waarschuwingsschoten loste gaf de 18-jarige Wijchenaar zich gewonnen.

Voor wie het verhaal al kende is helder dat ik bepaalde elementen niet heb verteld, en er lokale informatie aan heb toegevoegd wat elders niet in de media te lezen was. Door het hele stuk heen zijn toontjes verwerkt, van "dorpje" tot "gespot". Maar de kracht zat juist in de titel: "In Wijchen weer schietincident politie!".

Ik noem het een schietincident, wat heel wat meer impliceert dan waarschuwingsschoten. Maar ja, er is feitelijk geschoten, daar kan ik niets aan veranderen... Ik koppel dit direct aan de politie, wat ze niet bepaald in het zonnetje zet. Doordat ik "weer" in mijn titel gebruik hint ik naar de reeks incidenten die de afgelopen tijd het nieuws hebben gehaald, en soms zelfs hebben beheerst. "Het is de zoveelste keer". En mijn uitroepteken doet vermoeden "dat ik het zat ben!" en raakt het bijna aan het activistische.

Dit nieuwsbericht is alles behalve mijn bloggende meesterwerk, maar het laat wel zien hoe ik als schrijver controle heb over wat ik schrijf, wat ik wil dat de lezer ontvangt, en hoe. Wat je schept is jouw werk, je signatuur is er zelfs onbewust in verwerkt en het ademt jou. Nu is het bereik van mijn blog niet zo groot als dat van de NOS, dus ligt er bij jullie een nog grotere verantwoordelijkheid om hier bewust en overwogen mee om te gaan. Keuzes. Woordkeuzes. Alles bepaalende woordkeuzes.

 

Om het evidente verschil in boodschap te illustreren lees je hieronder de koppen van de Telegraaf, Omroep Gelderland en politie:

Politie schiet na grote vechtpartij Wijchen

Politie lost schoten bij aanhouding in Wijchen na massale vechtpartij

Drie verdachten aangehouden voor openlijke geweldpleging

De Telegraaf haalt een leuke truc uit. Hier wordt het schietincident direct gekoppeld aan de vechtpartij alsof het elkaar opvolgde en dat het schieten na het vechten is gebeurd. Dat klopt, aan die feiten kun je niets afdoen. Maar hier wordt het onderdeel van de aanhouding ertussenuit gelaten, wat natuurlijk de directe aanleiding van de schoten was, en dus een scheve registratie van de werkelijkheid is. Maar ja, ze zeggen niets incorrects, het klinkt spectaculairder en dat verkoopt beter.

Omroep Gelderland heeft het redelijk neutraal weergegeven. De politie heeft bij de aanhouding van de derde verdachte waarschuwingsschoten gelost. En dat gebeurde na de vechtpartij. Niet al te veel op aan te merken, vlees noch vis.

De politie richt zich in de kop op de 3 boeven, niet op eigen handelen. Verstandig vanuit hun perspectief, zeker in het huidige explosieve klimaat. En juist het verhaal van de politie laat zien hoe ver de boodschappen uit elkaar liggen, terwijl ze dezelfde feiten beschrijven. Spectaculair, neutraal en geminimaliseerd door woordkeuzes.

Beeldkeuzes

Ook het gebruik van afbeeldingen is een krachtige tool. Ik hoop dat de door mij gebruikte afbeeldingen boekdelen spreken. Of dacht u dat dit de meest sympathieke foto van Godfroid was die ik kon vinden? Keuzes. Beeldkeuzes. Alles bepalende beeldkeuzes.

 

 

Het is de toon die de muziek maakt

Beste David Jan Godfroid,

Met dit bericht, een verlengstuk van mijn eerdere blog, hoop ik dat duidelijk is dat uw opmerking slechts feiten weer te geven niet staande blijft na mijn uitgebreide uitleg. Ik vraag u dan ook bij deze of we het eens kunnen zijn dat de toon inderdaad de muziek maakt?

Van daaruit kunnen we weer verder werken, want ook de rest van uw reactie verdient een respons. Daar ben ik dan ook al mee in de weer, dit was slechts een zijsprongetje. Het voorbeeld van Wijchen echter, was zo overduidelijk dat ik deze kans niet voorbij wilde laten gaan in ons gesprek. Want dat is hoe ik het ervaar, een gesprek wat wij voeren, een dialoog. En dat waardeer ik. Mocht u er na mijn uitleg nog niets van snappen wat ik probeer uit te leggen, gewoon zeggen, ik ben geduldig. Als u het pertinent met me oneens bent, gooi het eruit. Zo lang als we ook luisteren naar elkaar kunnen we er alleen maar van groeien.

Geniet van de avond,
De Grijze Duif

Het MH17-monument en de denigrerende toon van David Jan Godfroid (NOS)

Het gebeurt niet vaak dat een journalist reageert op een van mijn berichten op Twitter. Maar vandaag had ik de eer dat David Jan Godfroid van de NOS dat wel deed. Naar aanleiding van een NOS bericht over een op te richten MH17-monument in Grabovo, Oekraïne, zei ik dat ik de toon van de journalist denigrerend en verwerpelijk vond. Hierop volgde zijn reactie: "Welke denigrerende toon precies?". En dit kan ik waarderen, dus licht ik dit graag toe. Dit doe ik door in te gaan op de vrijheid van woordkeuze voor een journalist en een tweetal artikelen over het MH17-monument.

Beste David Jan Godfroid, Ik verwacht geen nieuw NOS-artikel als reactie op mijn beklag, maar een reactie onder dit blog, via Twitter of zelfs een Longtweet zou zeer worden gewaardeerd. Wellicht vind u dat ik helemaal fout denk en heeft u valide argumenten om mijn denkbeeld te veranderen. Enige verdere interactie zou mogelijk vruchtbaar kunnen zijn.

Het is de toon die de muziek maakt

Oekraïne is al geruime tijd het toneel van een geopolitiek schaakspel tussen "Oost" en "West", de koude oorlog opgewarmd tot een laaiend vuur. Dit gebeurt natuurlijk niet door een rechtstreekse confrontatie tussen de Verenigde Staten en Rusland, maar dat gaat via de zogenaamde proxies. De NAVO steunt het westers georiënteerde Kiev en Rusland steunt de separatisten in het oosten van Oekraïne. En de omschrijving van die laatste groep is een duidelijk voorbeeld van hoe woordkeuze van de media bepalend is voor de beeldvorming van de burger.

De  Oost-Oekraïense regio's Donetsk en Loehansk hebben samen 6,5 miljoen inwoners. In mei van 2014 werd daar een referendum gehouden over de onafhankelijkheid van Oekraïne en aansluiting bij Rusland. Volgens de separatisten heeft 89 procent in Donetsk en 96 procent in Loehansk in een referendum voor afscheiding van Oekraïne gestemd. Dit werd niet geaccepteerd door de regering in Kiev en tot op de dag van vandaag wordt daarover een bloedige strijd gevoerd. De woordkeuze om deze "separatisten" te omschrijven is divers.

De ene keer worden het gewoonweg "separatisten" genoemd, alhoewel "Pro-Russische separatisten" vaak de voorkeur geniet. Dat laatste is in mijn ogen vrij opmerkelijk als je beseft dat de regering in Kiev zelden tot nooit de "Pro-Navo regering in Kiev" wordt genoemd. De geopolitieke voorkeur wordt dus niet consequent toegevoegd, maar vooral als bijvoeglijk naamwoord aan de tegenstanders van het Westen vastgeplakt.

Nu wordt niet altijd het woord "separatisten" gebruikt. "Rebellen" is ook een term die met grote regelmaat wordt gebruikt. Maar waar een separatist nog gezien kan worden als een persoon die zich ergens van wil afscheiden met mogelijk een nobele ideologie heeft een "rebel" al direct een negatieve connotatie. Een rebel is recalcitrant, tegendraads, opstandig en niet goed voor stabiliteit en rust. Dus "Pro-Russische rebellen" betekent niet veel goeds...

Waar "Pro-Rusland" zich nog richt op ideologie, is een veel gebruikte term in het Engels "Russian backed separatists", wat "hands-on" inmenging van Rusland impliceert. Het "regime" in Kiev weet het nog bonter te maken, en noemt de separatisten botweg "terroristen".

En hier kunt u zien dat ik het principe van woordkeuze zelf ook toepas, want het "regime" of de "regering" in Kiev komt behoorlijk anders binnen bij de ontvanger van de boodschap. En of het gebruikte woord nu goed of fout is, dat is niet eens belangrijk in deze. Wat ik ermee wil duidelijk maken is dat de journalist verantwoordelijk is voor de woordkeuze, omdat dit van groot belang is voor de lezers. Het is een van de belangrijkste tools die een journalist heeft: woordkeuze.

Feest bij het Algemeen Dagblad

Mogelijk komt mijn afkeurende houding over de toon van Godfroid doordat ik eerst een artikel over ditzelfde onderwerp van het AD had gelezen. Hierin wordt het beeld geschapen van een openhartige en uiterst menselijke Burgemeester Vladimir Berezjnoj, die Nederlanders uitnodigt om daar naartoe te komen en zelf actief meewerkt bij het oprichten van het MH17-monument, ondanks de beperkte financiële middelen. Woordkeuzes als "'Wij willen alles doen om ze te helpen", "Zelf schep ter hand", "hoogstpersoonlijk" en "Ik heb ook gevoelens" dragen bij aan het positieve gevoel wat ik kreeg over het op te richten monument en de effort die erin wordt gestoken. Lof voor de lokale bevolking die, zoals het artikel beschrijft, die het monument betalen.

Minachting bij de NOS

Na het AD artikel las ik de berichtgeving van de NOS, van correspondent David Jan Godfroid. Alleen al de titel liet mijn alarmbellen rinkelen. "Grabovo bouwt nog snel monument voor herdenking MH17". "Nog snel"? Dit schepte bij mij direct een beeld van een afgeraffelde taak. Iets wat niet echt van belang is en geen waarde heeft, maar als verplichting toch nog maar even op het laatste moment is uitgevoerd. Het kwam bij mij binnen als weinig respectvol naar de familie van en de slachtoffers zelf. Ik vroeg me direct af waarom er niet simpelweg gebruik was gemaakt van de kop "Grabovo bouwt monument voor herdenking MH17".

Het artikel lezende werd mijn eerste gevoel bevestigd. Wellicht ben ik een zeurpiet, maar voor mij zit de duivel in de details. Zo staat er direct in de eerste zin: "Een waterpas, een troffel, wat betonnen platen". "Wat" betonnen platen? Waarom niet gewoonweg "betonnen platen"? Het gebruikte woord "wat" staat hier voor weinig, een paar, niet veel, ofwel niet van betekenis, waardeloos. En ook al is dat van de journalist niet zo bedoeld, dat is wel het beeld wat het in me oproept.

En dat woord "wat" komt in het korte item nogmaals terug. Nu bij het omschrijven van het te maken monument. "De burgemeester van het dorp, Vladimir Berezjnoi, vindt dat een herdenking onmogelijk is zonder monument op het heuveltje. Heel bijzonder zal het niet worden, want Grabovo heeft weinig te besteden. Wat graniet, marmer en een tekst."

"Wat graniet, marmer..."

Maar in deze alinea gaat het kleineren door. Ook al kan het zijn dat hier de waarheid wordt gesproken over het dorp en haar inwoners, het is de toon die de muziek maakt...

"Heel bijzonder zal het niet worden, want Grabovo heeft weinig te besteden."

Het spijt me zeer David Jan Godfroid, maar het feit dat de mensen van dit dorp hun beperkt financiële middelen bij elkaar hebben gebracht om überhaupt een MH17-monument op te richten is lovenswaardig. Al hadden ze een kruis van tweedehands hout geslagen en daarop met stift een tekst geschreven dan was dat in mijn beleving al bijzonder geweest. Het gaat er namelijk niet om of het een groot, duur of opzichtig monument wordt, dat is volledig ondergeschikt aan het idee dat dit monument, zonder steun vanuit Nederland, vanuit het hart van de mensen komt. En dat beste David Jan, dát is pas bijzonder... Uit het hart...

Dat Nederland niet heeft bijgedragen, ondanks de wens vanuit Grabovo, wordt niet verwerkt in het geschreven stuk, wel in het bijbehorende filmpje. Een gemiste kans om de (ontbrekende) rol van Nederland bij het oprichten van dit monument onder de aandacht van jullie lezers te brengen. Zonde...

Ook het volgende citaat van de burgemeester draagt bij aan de gecreëerde discutabele reputatie van de man en zijn burgers. "Ik weet nog niet wat erop komt te staan". Ik besef me dat dit de eigen woorden zijn van Berezjnoi, maar in het totaal plaatje draagt het slechts bij aan een negatief imago. Hij geeft duidelijk aan dat de verantwoordelijkheid hiervoor bij anderen ligt, maar het komt over alsof de man de boel niet goed op orde heeft, net zoals het "nog snel" bouwen van het monument. Of moet ik zeggen monumentje?

Want nadat tweemaal het woord "heuveltje" is gevallen verandert het monument uit de titel ineens in "monumentje". Ook dit verkleinwoord draagt weer bij aan de denigrerende toon die ik filter uit het artikel. Verkleinwoorden kunnen veel kracht met zich meebrengen...

De afsluitende alinea draagt wederom bij aan een imago van slechte organisatie en planning, want er wordt ineens in twijfel getrokken of het wel op tijd af zal komen. Was daar bij journalist Godfroid dan enige twijfel over? Immers betrof het slechts een monumenTJE, waar toch wel met 6 man aan werd gewerkt?!

Al met al was de smaak van dit artikel bitter, in tegenstelling tot de lofzang van het AD. Woordkeuzes worden gemaakt door de journalist. De woorden die David Jan Godfroid gebruikte vind ik verwerpelijk door de denigrerende toon. Als ik het verkeerd heb opgevat, het anders was bedoeld of er een andere reden is waarom mijn beklag niet gepast is, dan verneem ik dat graag.

PS het "monumentje" is al af, een dag voor de herdenking...

,,In herinnering van 298 overledenen. Onschuldige slachtoffers van de burgeroorlog''.
AD